دارم از تاریخی حرف میزنم که اوایلِ اسلام بود و ستونِ محکمش؛ حج بود و مقام حضرت ابراهیم.
نرفتن به آن؛ گناهی بزرگ و نابخشودنی.
اما امامحسین(ع) نرفت؛ فهمید نماندنش مهمتر از ماندنش است.
و حالا در سال ۱۴۴۷هجری قمری؛ اربعین حسینی است؛ چهلمی برای زنده نگه داشتن مظلومیت، تشنه بودن، گرسنه بودن.
کشور عزیزمان از یک جنگِ دوازده روزه بیرون آمده و آسیبهای زیادی به پیکرش وارد شده است.
بهتر نبود که امسال را میگذاشتیم "نذرِ حسینی" کشورمان.
هزینههای موکبهایمان در عراق را جمع میکردیم بلکه یک نیروگاه سروپا میشد.
یک دریاچه احیا میشد.
یک کودک بیماری خاص تحت پوشش قرار میگرفت.
یک بسته گوشت سالم به خواندهی نیازمند میرسید.
و اصلن نه؛ به یککودک در غزه غذا میرسید.
نمیشد؟ چرا نمیشد مگر در روزهای کرونا ما پیادهروی داشتیم؟
این هم یک کرونای دیگر که البته شاملِ اقلیت نمیشود.
بدتان نیاید اما این ناعاقلانهترین کاری بود که انجام دادید.
همیشه برچسبِ احساسی بودن را به زنان میزنید اما یک مادر تا وقتی کودکش گرسنه باشد؛ تصمیم به برگزاریِ عروسی مجلل نمیکند.
۱۴۰۴/۵/۲۲