یکی از پاهایش از چندجا شکسته بود و تازه دوهفتهای بود که میتوانست راه برود.
تا واردِ مطب شد منشیِ دکتر که کم از دکتر ارتوپد نداشت با آن هیکلِ رستمیش، لبخندِ گوگولی زد و گفت: به به بالاخره راه افتادید.
و دخترِ زیبارو که زیباییش با کمی بوتاکس و عمل بینی بیشتر هم شده بود؛ با لبخندی از خوشحالی و شاید هم کمی شرم گفت: سلام خوبین؟ آره خداروشکر. دستِ آقای دکتر درد نکنه با این عملِ خوبی که انجام دادن.
و مکالمهی بینِ منشی و دختر ادامه پیدا کرد.
طوریکه فهمید سرکارِ خانم چند سالش است، آناناس دوست ندارد، بیمهاش رد نشده، خواهرش آلمان است، کفشش را از فلان فروشگاه گرفته وغیرهو ذالک.
و بالاخره جنابِ آقای دکتر شرفیاب شدند
امان از روزگار. دکتری کچل که نصفش داخلِ زمین پنهان شده بود.( ولی ما به قیافهی دکتر چه کار داریم؛ مهم تخصص و کاردانیش است.)
بهتر است که نگویم اولین کسی هم که واردِ مطبِ دکتر شد همان خانم بود البته نوبتِ شخصی دیگر بود که ایشان هم خانوم اما بدونِ لعبت بودند وطبقِ صلاحدیدِ جنابِ منشی با هم واردِ مطب شدند.
سلامی کرد و تا خواست کلامِ بعدی را از نورونِ مغز به نوکِ زبان برساند، ایشان فرمودند:" سلام آقای دکتر، چه خوشتیپ شدید امروز، خدا خیرتون بده، خیلی عملِ خوبی بود، دستتون واقعا سبک بود، آقای دکتر بیزحمت داروی تقویتی هم برام بنویسید، راستی من چی کار کنم دردم کمتر بشه، دیگه لازم نیست بیام پیشتون، خب پس دلتنگیم رو چیکار کنم؟آقای دکتر چه قدر شما مهربونید، میتونم بشینم آقای دکتر؟ آخه خیلی پام درد میکنه."
و مراجعِ سردرد گرفته از این همه پرحرفی منتظر بود که با یک تیکه به سبکِ پزشکان، حال مریض جا بیاید و دلش خنک شود اما او با لبخند به حرفهایش گوش میکرد و همراه با ویزیتِ خودِ بیمار؛ ویزیتِ مادرش را هم انجام داد.
و نیم نگاهکی هم به او کرد و گفت: بفرمایید.
در مسیرِ رفتن به شهرِ کتاب؛ راهش را کج کرد و به اولین فروشگاهِ لوازمِ آرایشی پا گذاشت.
۱۴۰۴/۵/۲۴