
یه وقتایی هوس میکنم که با طبیعت آشتی کنم، با خاک دوست بشم، صدای آبشار رو تو گوشام بشنوم، کنجشگ به افتخارِ دوستیمون جیک جیک کنه.
پس دست به کار میشم.
سراغِ مدیتیشن و یوگا دوست ندارم برم چون همون یه ذره حسی هم دارم میپره، میره هوا.(به هرحال تجملاتو چیتان و پیتان بیتاثیر نیست.)
دوست دارم علاقهمو با آشپزی نشون بدم مثه مامانی که با عشق غذا میپزه؛ هروقت هم که بپرسی نمک چه قدر بریزم؟ میگه چشمی خودت اندازه بگیر.(اما اون چشمی بودن اندازهی دورِ قلبشه که برای ما یعنی عشق میتپه).
آشپزیکه بدونِ گولزنکِ مرغِ سرپرکندهای باشه، بدون قطعِ بعبع گوسفندی باشه.
فقط و فقط با دونهها جشن بگیریم.
دونهی برنج رو خیس کنیم با نمک تا جون بگیره.
دونهی عدس را از سنگریزه بالاو پایین کنیم و بندازیم تو دیگ.
شویدهای تازه رو ساطوری کنیم.
با رنده به جونِ پیاز بیفتم و آهش؛ اشکمون رو دربیاره.
سیبزمینیها رو واسهی کفِ قابلمه حلقه حلقه کنیم.
و کمی زعفرونِ خوشبوی قائنی بسابیم.
کنجدی بپاشیم.
بهبه که چه شود.
یک وعده بدونِ قربونی و با همکاریِ دونهها و سالادِ شیرازی که وسطِ سفره دلبری میکنه.
۱۴۰۴/۵/۲۷