کتاب را که شروع کردم؛ بدنم کهیر زد، چندشم شد از این شخصیتِ به دردنخورِ تنبل.
کتاب را به ضرب و زور به صفحهی دویستم رساندم و با خود گفتم: دیگر بس است؛ می رویم سراغِ کتابیدیگر.
در همان بینها؛ نویسندهیدرونم که اسمش را " شافاک" گذاشتهام درِ گوشم گفت: چرا از نفرتت نمینویسی؟
اول مقاومت کردم و صبحِ روزِ بعد؛گاردم شکسته شد.
سیلی حرفها بود که صورتم را سرخ میکرد.
آبلوموف آینهی من بود.
کسی که دوست دارد در گوشهای بنشیند و
یکی برایش کتاب بخواند، پروژه داستان نویسی را ببرد جلو، ناهار بپزد، برود مدرسه، برای دفاع از حقش جرو بحث کند، کنایه بشنود، شکست ببیند و...
اگر در گوشهای از دنیا و زیر پتوی گلبافتِ نرمم قایم شوم؛ دستِ چهکسی به من میرسد؟
حقیقتِ تلخی است و هیچ رنجی از رو درو شدن با خود؛ تلختر نیست.
اینکه جلوی خود عریان شوی و دست از خودمرکز بینی کودکانه برداری و منتظرِ ظهورِ دستی برای نجاتِخود نباشی.
معجزه اینجاست؛ درونِ خودت.
قسمتِ یکم

۱۴۰۴/۵/۹