یه روز دیگه هم تموم شد. صبح، با انگیزه و انرژی رفتم سر کار. بیمارستان همیشه چالشهای خودش رو داره. از یک طرف، کار با مراجعهکننده و بیمار؛ از طرف دیگه تعامل با همکارا. خداروشکر بهخیر گذشت و تونستم کارامو انجام بدم. عصر که برگشتم، رفتم خرید. لوازمی که لازم داشتم رو گرفتم و بعدش رفتم سراغ شام. چون پسر و عروسم این چند روز خونهی ما هستن (آب محلهشون قطع شده)، با ذوق یه شام ساده ولی خوشمزه درست کردم. اما درست وقتی میز شام آماده شد، پسر کوچکم گفت که میخواد بره پیش دوستش و نیومد. فکر میکنم برادرش ناراحت شد؛ اونم بهونه آورد و رفت. آخرش فقط من، شوهرم و عروسم شام خوردیم. غذا خوشمزه شده بود، ولی دلم یه چیزی کم داشت. میدونی؟ هرچقدر هم تلاش کنی یه خانواده رو دور هم جمع کنی، تا خودِ آدمها نخوان، نمیشه. حالا نشستم، با یه حس غریب دلتنگی.فکر میکنم چه صبح خوبی بود… و چه دلگیر تموم شد