نسیم صبح بر شانه ام سنگینی میکند
چشم هایم آبستن خاطراتی خوش
دهانم را دوخته اند اما اندیشه از لای نخ های زشتی به بیرون فوران میکند
در دنیای ذهن من
سر ها در تاریکی سرگردانند و قلب ها به دنبال نور میگردند
و امید آخرین حقه تاریکی چه پژمردگی ها که باعث نمی‌شود ....
