گاهی درمیان جمع حالمان نفس گیرمی شود،علتش در عمق وجودمون شعله ور شده و این سنگینی نفسهایمان است که مارا به گوشه ی سکوت و تنهای می کشاند گویی سالهاست که مرده ایم اما روح مرده و جسمی که قدم میزند شعرمیخواند و نفسهای سنگینش چشمان غمگینش همچنان زنده است،چهره قشنگی ندارد در طبیعت این جماعت آهن پرست.
و امان از دلتنگی، امان تمام خاطراتی که در خیابان یادآوری می شود. این بغض کشنده پایان می یابد اما به راستی دغ کردن وجود دارد؟؟!...
