بچه که بودم کل دنیام عروسکم بود.
یه عروسک پارچه ای قرمز ساده با صورت پلاستیکی،اون موقع ها از این عروسکا خیلی بود میشه تقریبا سال81 که 5سالم بود.
عروسکمو مامانم برام خرید،خیلی ساده بود و آپشن خاصی نداشت،ولی واسه من همه دنیا بود.خیلی دوسش داشتم و بهش عشق میدادم.
دختر همسایمون یه سال ازم کوچیکتر بود وقتی عروسکمو تو بغلم میدید فک میکرد عروسک من خیلی خاصه و یه چیزی داره که عروسکای اون ندارن.
من بچه ی چهارم و آخر خونمون بودم و اون بچه ی اول و تک فرزند خانواده ثروتمندشون بود.همیشه میرفتم خونشون باهم با اسباب بازی هاش بازی میکردیم ولی چشمش عروسک منو گرفته بود .عروسک های خودش از اون مو بلوند های چش رنگی با لباسای خوشگل و رنگی ،تازه شعر هم میخوندن.
عروسک من حتی لباس هم نداشت.
همه چی بین منو دختر همسایه خوب بود البته تا وقتی ک به عروسکم دست نمی زد!!!
اون موقع عروسکمو برمیداشتم تا خونمون میدوییدم.
کم کم این شد یه معضل بزرگ برامون.
مامان دوستم ازم خواهش میکرد ک عروسکمو بدم به دخترش تا در عوض از اون عروسکای مو بلوند ک شعر میخونن بهم بده.
ولی من زیر بار نمیرفتم.دوستم گریه میکرد و من اهمیت نمیدادم مامانم،بابام،خواهرام ازم میخاستن عروسکمو با عروسک اون عوض کنم میگفتن عروسک اون خوشگلتره اینو بهش بده اونو بگیر.ولی من گوشم بدهکار نبود.خلاصه تب کردن دختر همسایه همانا و کوتاه نیومدن من همانا.
ولی یه روز که بیرون با بچه ها تو کوچه بازی میکردیم خسته شدم و اومدم خونه.همه جارو با گریه دنبال عروسکم گشتم ولی نبود،مامانم با مِن مِن بهم گفت که اونو داده یه ساعت دختر همسایه باهاش بازی کنه تا اروم بگیره.
با گریه از خونه زدم بیرون دوییدم رفتم خونشون عروسکمو ازش با عصبانیت گرفتم و محکم بغلش کردم و دوییدم تا خونه.
اون شب دُرنا(دختر همسایه) کلی گریه کرد و مامانم هم کلی منو دعوا کرد و گفت تو دختر بدی هستی ک عروسکتو نمیدی به دوستت.
اون شب گذشت و بعد فهمیدم وقتایی که من نیستم مامانم هر روز عروسکمو میده به درنا تا باهاش بازی کنه.
یه روز عروسکمو تو بغل درنا دیدم
دیگه نخاستمش،
ازش نگرفتمش،
گریه نکردم،
قهر نکردم،
من هیچ کاری نکردم. ....(بغض)
چون نمیخاستم مامانم بهم بگه تو دختر بدی هستی!
بعد از اون خیلی عروسک واسم خریدن،خوشگل،برقی،مو طلایی،عروسک خرسی پشمی...
ولی هیچ کدومو دوس نداشتم،وابسته نشدم
و هرکی ازشون خوشش میومد میدادم ببره
جوری ک خود مامانم ناراحت شده بود از اینکه من عروسکامو میدم به این و اون.
دیگه خودش قایمشون میکرد.
الان 23سالمه و مامانم هنوز یکی از عروسکامو نگه داشته.
ولی من هنوز عاشق عروسک 5سالگیمم.
عروسکم چیز خاصی نداشت عشقی که من بهش داشتم باعث شد بقیه فک کنن عروسک من خاصه.
عروسکمو دادم به درنا چون نمیخاستم مامانم بهم بگه دختر بد! مامانمو بیشتر دوست داشتم.
بعد از اون وقتی بزرگ شدم عاشق شدم اونو هم به کسی نمیدادم،دیگه این بار حرف مامانم هم برام مهم نبود هر جوری بود دست از عشقم نکشیدم.
ولی میدونی چی شد؟
چیزی که اون ادم رو خاص میکرد علاقه من به اون بود درست مثل علاقم به عروسکم و همین باعث شد یکی دیگه اونو ازم بگیره.....
چون فک میکردن اون ادم خاصه،و اینو خود عشقمم باورش شده بود و رفت.
بعدش یاد گرفتم که نمیتونم چیزی رو با کسی شریک باشم یا کامل مال منه یا کامل مال بقیه.
من وفاداری رو از بچگی بلد بودم،
شاید عروسکمم منو میخاست،شاید دلش واسم تنگ میشد،ولی نمیتونست بگه.!
اگه برگردم به گذشته اونو از درنا میگیرم!!!
من هنوزم عروسکمو فراموش نکردم :'(
شاید باید برای عشقمم تلاش میکردم شاید باید شر به پا میکردم،ولی هر دفعه که دلم میخواست دادبزنم و گریه کنم و بجنگم،یه چیزی در گوشم میگفت دختر خوبی باش!آروم باش!متین باش!قوی باش ،قوی باش،قوی باش
من با اونیکه عشقمو گرفت هم هیچ کاری نکردم :'(
گریه میکردم ولی کسی اشکمو ندید،داد میزدم ولی کسی صدامو نشنید،هر دفعه که میخندیدم قلبم تیر میکشید،ولی قوی بودم.
میدونید ادم یه چیزی تو زندگیش هست که نمیتونه به هیچ وجه ازش بگذره،ولی اگه از اون چیز گذشت ،مطمئن باش از رگش هم میگذره.
وقتی بچه دار بشم به دختر و پسرم میگم که اگه چیزی یا کسی رو دوست داشتید که اون هم متعلق به شما بود و دوستون داشت هرگز ازش نگذرید.چون شما بدون نیمه دومتون هیچ اینده ای ندارید.
بدون عشق زندگی هیچ معنی نداره.
بدون عشق کسب بهترین موفقیت ها فقط واسه یه لحظه خوشحالت میکنه.
یه حرف دل: برای هیچ هدفی و هیچ کسی و هیچ چیزی از کسی که عاشقش هستید نگذرید.(اینو از زبان انسان های معروف و مشهوری میگم که در جوانی برای ثروت از عشقشون جدا شدن و در میانسالی با یه عالمه ثروت پشیمان به دنبال عشقشون میگشتن،تا مثل روزهای اول آشنایی توی خیابون زیر بارون خنده کنان قدم بزنن و از دکه ی کنار خیابون واسه خودشون ساندویچ بخرن و با عشق بخورن)
راستی عشقم بعد از سه سال برگشت ،همه میگفتن نبخشمش،ولی من بخشیدمش ،چون حس کردم حالم باهاش خوبه،چون نمیخاستم بعدها مثل عروسکم دلتنگش بشم و بگم کاش هرجوری بود پسش میگرفتم.
حرف بقیه مهم نیس!کاری رو باید کرد که حال دلتو خوب کنه،!
حالا اگه یه عمر خودمو عذاب بدم و حالمو بد کنم کدوم یکی از مردم میاد حالمو خوب کنه؟
دیگه از علایقم نمیگذرم،توی اینه به خودم نگاه میکنم و میگم تو فوق العاده ای دختر!!!!
طولانی شد!امیدوارم خوشتون اومده باشه :-)