آن کس که در این دریای پرتلاطم زندگی لنگری از ایمان به خدا همراه ندارد، هیچگاه نمی تواند تنها به فضایل و اعتقادات خود و قدرت اخلاقی و اعصاب خویش که هر آن مورد لطمات دنیای خارج و طبیعت است، پشتیبانی داشته باشد. برای اینکه آدمی بتواند به ایستادگی و مقاومت خود در برابر طبیعت و رنج های او امیدوار باشد، باید از گذشت روزگار و آزمایش هایی که برای او روی می دهد و ارتباط خود و خدای خویش که از بوته ی امتحان پاک بیرون آمده، اطمینان های قلبی و باطنی برای خود تهیه کرده باشد. این اطمینان های قلبی است که می تواند آدمی را از سر خوردن و در افتادن به منجلاب توده های اجتماعی( عوام زدگی) باز دارد.(خود ناشناخته، یونگ٫ ۴۵)