از تولد بیست و دو سالگیم تا الان که اواسط بیست و سه سالگیم هست، حس می کنم باتجربه نشدم، فقط فرسوده تر شدم.
افسردگی یکی از افتضاح ترین چیزهایی که باهاش رو به رو شدم. اگه بخواهم توصیفش کنم شبیه فرآیند گندیدن یه میوه تو اتاقت میمونه. گاهی بوی گندیدنش تو بینیت میپیچه. و بعد چند ثانیه میره. اوایل روزی یکباره. بعد میشه دو بار و هی بیشتر و بیشتر میشه. راستش من هیچ وقت بهش عادت نکردم. هر دفعه دلم رو بدجور میزد. هر دفعه پوچی به قلبم هجوم می آورد. هر دفعه میفهمیدم سلامتی ارزشمند ترین چیز دنیاست واقعا. قبلنا از خدا میخواستم خردمند بشم. الان بیشتر میخوام سالم باشم. جسما و روحا.
اینکه علت این حس چی بود ؟ نمیدونم ترکیبی از بودن تو یک محیط متشنج، استرس هوش مصنوعی،استرس جنگ، داره دیر میشه و وقت نداریم،و بخواهم خلاصه کنم نداشتن خونه.
بذار آخری رو اینجوری بگم :
من اتاقم رو سالها دوست نداشتم. سال گذشته به اصرار مامانم ، خونمون رو کاغذ دیواری کردیم. و من با کمک سلیقه بابام، لحظه آخر، قشنگ ترین کاغذ دیواری دنیا رو انتخاب کردم. (بله من قشنگ ترین کاغذ دیواری دنیا رو دارم. )یک کاغذ دیواری که گل های یاسیش تو پس زمینه صورتی ملیح میدرخشه ، شاخه های قهوه ای مینیاتوری کنار برگ های ظریف سبز.
تا قبل از اون اتاقم برام مهم نبود. جنگ که شد و داشتیم خونه رو ترک می کردیم گریه کردم. چون کاغذ دیواریم رو خیلی دوست داشتم. و بعد چند دقیقه خوشحال شدم چون چیزی برای گریه کردن داشتم. اون لحظه فهمیدم چه قدر آدم خوشبخته، اگه دلتنگ کسی یا چیزی بشه.
خونه داشتن مهمه. خیلی مهمه. یک چیز عاطفیه بیشتر. یک آغوش گرم منتظر. یک جای آروم که توش دعوا نیست. یک جایی هست که وسایلش رو انتخاب کردی خودت. دونه دونه چیدی.باهاش خاطره داری. و آروم وقتی کسی نمیبینه می بوسیش. که اگه بخوان ازت بگیرنش میزنی زیر گریه. که عین بچه آسیب پذیری نسبت بهش. و من فقط درباره خونه حرف نمیزنم.
میدونی بدی نداشتن خونه چیه؟ اینکه زندگیت میره رو حالت survival mode. تو همیشه مهاجری و داری واسه اولیه ها میجنگی که به خونت برسی. میای یه مجسمه گرون برای اتاقت بگیری ولی دست نگه میداری چون من قرار هست که برم و الان جایی برای مجسمه (تو بخون یه چیز جدید که دوستش داری ) نیست.
و همین حس، همین قرار نداشتن همین بعدا ها، میشه میوه دلت که میپوسه. میشه روحی که هیچ وقت تو بدنت نبوده و همیشه ترکش میکرده .
بدن بی روحم هم، خب می پوسه، میگنده.
گاهی با خودم فکر می کنم همچین چیزی ساخته ذهنمه و باید بزرگ بشم و بسه این طرز تفکری که درباره خونه دارم.
هیچ خونه ای همیشه آروم نیست.
همه آدم ها چالش دارن.
هیچ آدمی نیست که با همه قلبت دوستش داشته باشی. به هر حال همیشه بخشی از آدمها هست که دلت رو میزنه و خونه ساختنیه آدم ها ساختنی هستن و هیچ خونه ای کامل نیست.
با خودم میگم این طرز تفکرم باعث میشه هیچ وقت هیچ جا رو خونه خودم نبینم. هیچ وقت ساکن نشم و هیچ وقت لذت نبرم. همیشه برای یک چیز بهتر بجنگم در حالی که ته لذت همونی بود که داشتم تجربه می کردم.
ولی خب از طرفی با خودم میگم دل آدم که احمق نیست. من اصلا آدمی نیستم که به کسی بگم نا سپاسه یا ناشکره. به طبع به خودمم نمیگم. دل اگه چیزی براش امن و مناسب باشه دو دستی بهش میچسبه و اگه آزارش بده و زخمش بزنه رهاش می کنه حتی اگه این فرآیند آگاهانه نباشه و ندونه دقیقا چرا رها کرده.اگه دلم چیزی رو دوست نداشته از ناشکریش نیست. حتما یه چیزی حس کرده. و حس ها زوری نیستن.
شاید فقط زمان(باتجربه تر شدن) جواب بده ته لذت همونی بود که داشتم؟، یا بهترش قراره یک روز با کمک خودم ساخته بشه؟ یا یا یک روزی ظرفیت روانیم انقدر بزرگ میشه که چالش ها برام فقط یه چالشن، نه یک مسئله که روحم رو خرد و خاکشیر کنن و چون چالش ها لذت بخش و قابل حلن...، ناخودآگاه لذت میبرم و من هم قلبم در یک جا نسبتا امن گیر خواهد کرد.
روز های پیش فقط میخواستم یکم پول دربیارم و فراااار کنم، یه جا خیلی دور. خودم رو از ذهن خانواده ام و دوستام پاک کنم و فرار کنم یه جا یه زندگی جدید و دوباره فرار کنم و دوباره فرار کنم و دوباره. باورت میشه؟ دوست داشتم سوپرپاورم این باشه که فرار کنم و خودم رو از ذهن همه پاک کنم و بتونم عمر بی نهایت داشته باشم تا بتونم همیشه این کار رو بکنم تا ابد.
واقعیتش فرار کردن خیلی آسون تر از ساختنه.
من همیشه فرار کردم. و شاید فرآیند هیچ وقت خونه دار نشدنم ترکیبی از محیط و میلم به فرار کردنه. و شایدم اینها همبستگی روانی دارن. طبیعیه. کسی که محیطش خوب نباشه و کسی به حرفاش گوش نده و بی اهمیت باشه براش، میفهمه باید فرار کنه. و بعد یواش یواش به فرار دلبسته میشه.
خونه داشتن بهت آسیب پذیری میده. اما خب باعث میشه که یک آغوش گرم داشته باشی. خوشحالت می کنه. باعث میشه روحت تو بدنت بمونه. کلی هورموت خوب تو بدنت ترشح می کنن که باعث میشه سینت رو فراخ کنی. خوشحال بشی. خلاق بشی. با دیدن یه لیوان لعابی جیغ بکشی که چه قدر به دکور اتاقت میاد. و میخریش.
به امید به دست آوردن( یا آگاهی یافتن نسبت ) چیز هایی که عین بچه ها براشون گریه کنیم ،پا بکوبیم زمین جیغ بکشیم و وقتی کسی نمیبینه آروم گونشون رو ببوسیم.
به امید آسیب پذیری...
