یادمه موقع لیگ پرشین بود، تو خانه علم جمع شده بودیمو داشتیم با کمک بچه ها و اعضا ساندویچ الویه درست می کردیم.«ن»پیش من وایساده بود و بهم کمک میکرد،شاید ۱۱-۱۲ سالش بود.هنوز تصویر چشمای نگرانش پیش چشممه ،دائم نگران بود: خاله نون کم نیاد!خاله این پلاستیک پاره نشه!خاله تو این ساندویچ زیاد الویه نذاشتی!...
اون روز ب ما خیلی خوش گذشت تو تصور من باید ب «ن» بیشترم خوش میگذشت چون بچه بود و بچه ها معمولا خیلی در لذت بردن از لحظات ماهرتر از بزرگتران،اما «ن»همه اش نگران بود
حدود ی سال بعد بود ک شنیدم دارن شوهرش میدن به مردی حدودن سی ساله،مو ب تنم راست شد،«ن» با هر متر و معیاری که حساب میکردی حتی بالغ هم نبود.تلاشهای ما برای اینکه جلوی پدرشو بگیریم هم افاقه نکرد و آخرین باری ک دیدمش توی خونه ی جدیدی بود ک خانواده از پول ازدواجش خریده بودن .
اون موقع بود ک فهمیدم چرا یک سال پیش انقد نگران بود،چرا کلن همیشه انقد مضطرب و نگران بنظر میرسید ،چرا همیشه انگار منتظر بود ک اتفاق ناخوشایندی بیفته.چرا تو کودکی ک زمان آسودگی و فارغ بودن از تمام دغدغه هاست این بچه انقد دغدغه داشت،«ن» از من باهوش تر بود،می دونست ک زندگی تو حاشیه کودکیشو دزدیده ،می دونست ک باید نگران باشه چون فقر ،بی کاری پدرش و سنتهای غلط رویاهاشو خواهند دزدید. چون از کودکی عادت کرده بود ب اینکه اتفاقات ناخوشایند براش بیفته .
ب «ن» فک میکنم ،ب« ن» و هزاران کودک دیگه ک فقر، جهل، حاشیه، اعتیاد، سنتهای غلط، بی تفاوتی جامعه و بی مسئولیتی مسئولین کودکیهاشون رو ب باد میده.ب این فک میکنم ک بارزترین شاخص کودکی آسودگی خیال و زندگی بی دغدغه در لحظه ست،زندگی ای ک هر لحظه اش رنگی باشه و سرشار از نت خنده و با این معیار ک نگاه کنی کودکان بسیاری هستند ک کودکیهاشون دزدیده شده،کودکانی ک روی کودکی کردن رو ندیدن مگر در لحظاتی کوتاه.
به این فکر میکنم ک ما مسئول کودکی های گم شده ی شهرمون هستیم ،ما باید بار اون دغدغه رو ک بر دوش کوچکشونه برداریم و ب دوش بکشیم تا اونا بتونن از ته دل بخندن و کودکی کنن.به این فک میکنم ک ایا روزی میرسه ک چشمای «ن» های این سرزمین تب دار اضطراب و رنج نباشه؟! فکر میکنم و امیدوارم...
