همه چیز زندگی ک نباید ب قرار باشد
تو چ فکر میکنی؟
ب ساعت خوابیدن
ب ساعت تن ب خستگی سپردن و عقل از دانستن کشیدن
ب ساعت دل از تپشها نهان کردن و ب آغوش سرد خواب شتافتن
در آن ساعت ک دل هنوز میتپد و عقل تشنه است
خواب را نمیتوان ب چشمخانه دعوت کرد
ب ساعت بیداری
صبح
زیستن!
زیستن مگر ساعت دارد؟!
ب ساعت بیداری
نگاه را ب چشم دعوت کردن و عذر رویا را خواستن
آنگاه ک شاید هنوز رویایی در تو ب بلوغ نرسیده باشد
میوه را کال از شاخه چیدن
میوه ها راس کدام ساعت می رسند؟!
گلی را پژمراندن
غنچه ها در کدامین ثانیه میشکوفند؟!
و آیا کرم ابریشم برای پروانه شدن ساعتش را کوک کرده است؟!
میگویند تو باید ب سامان باشی
و چیست این سامان؟
این سامان چیست؟
این قرار چیست کز بهرش بی قرارانیم
ب شتاب رفتن،ب شتاب بازآمدن
خود را در هر شتاب از خویش تهی کردن
شاید ک لباسی از هنجار ب تن کردن
ک چ ناستوده ست بی هنجار زیستن!
و چیست این هنجار؟
آنکه ما را از خویش می کاهد
او ز ما چ میخواهد؟
رفتن!
همواره رفتن!
نیاسودن!
نه حتی بر کنار زلال ترین برکه ها
نه حتی با خسته ترین جان ها
و نه حتی ب تماشای زیباترین افق ها
ک میگویند جهان در حرکت ست ،گر سکنی گزینی باز می مانی
نمی ترسی؟!از باز ماندن نمیترسی؟!
بیا !با ما حرکت کن
ما عقربه های ساعتیم
می رویم و نمی ایستیم
می رویم و نمی رسیم
میرویم و خود را تکرار میکنیم در بیست و چهارها
ما همانیم،قرارها!
قرار خوابیدن،قرار رفتن،قرار بیداری، قرارخوردن ، قرار پوشیدن
خوابیدن و نه آرمیدن!
رفتن و باز هم رفتن!
بیداری اما نه دیدن!
خوردن و نه چشیدن !
پوشیدن نه تن و جان را ب بازی رنگها، بلکه ب لباس عادتها
با ما بیا
ما عقربگان ساعتیم
یکدیگر را ملاقات میکنیم
اما تنها ب آنی
از هم میگذریم،شتابان
و از هم نمیپرسیم ک از کجا می آییم و ب کجا می رویم
ما بیچارگان زمانیم
ما ک هرگز عاشق نشده ایم
هرگز قلبمان برای لحظه نایستاده از عشق
هرگزی دوستی نداشته ایم
ما یکه گانیم
گذرنده بر محور خویش
آنان ک پای از خویش فرا نگذاشته اند
آنان ک خود را مرکز عالم دانسته اند
نه مگر شمایان همه چیز را با گام های ما میسنجید
ما بیچارگان زمانیم
بردگان زمان
بندگان زمان
و شمایان ک ساعتها را ساخته اید هم برده اید
بردگان ما
پای بند ما
احوال شما ب اوقات ما بسته شده
به قرارهای ما
اما ما قراری ب «بودن» نداریم
قرار ب «بودن»
به «عاشق بودن»
ب «مست بودن»
ب «انسان بودن»
ک «بودن» در ظرف زمان نگنجد
زیرا ک «هست»در لحظه جاریست
و ما از لحظه ها شتابان پای میکشیم
و دوری دیگر میزنیم
دورهایی دیگر
هیچکدام دیگرگون از دیگری نه
از ازل تا ابد میرویم
طولانی ترین عمرها و عبث ترینشان
ما حتی برای لحظه ای «زندگی» نکرده ایم
ما فقط رفته ایم
ما از خویش گریزانیم
زیرا
هیچ ساعتی را برای عاشقی کوک نکرده اند،
زیرا
آنان ک عاشقند ساعت ندارند