روز اول ک بچه ها شماره ی خانم «ه» رو بهم دادن خیلی خوب یادمه،بهش زنگ زدم و گفتم که اگه مایله کار کنه میتونه بیاد خانه اشتغال و مشغول شه،گفتم که کارمون بیشتر سبزی خرد کردن و تهیه مواد غذایی نیمه آماده ست و اون بی چون و چرا قبول کرد، بعدا فهمیدم که ۷-۸ تا بچه داره و بشدت نیازمند کار بوده.
یکی دو ماه بعد محرم و صفر بود و ما فکر کردیم که فرصت خوبیه برای گرفتن سفارشات سبزی و مواد نیمه آماده نذریها،یه سفارش خیلی بزرگ گرفتیمو مشغول شدیم،گرچه دست آخر بخاطر بی تجربگی من و دندون گردی مشتری کار به گریه و زاری من کشید...
از تابستون تا عید اوضاع همینجوری بود،سفارشای کوچیک و بزرگ،کم کم جلو رفتن و زمین خوردن ،تا اینکه دم عید یه سفارش نذری سبزی پلو با ماهی گرفتیم،اولین سفارش غذا برای خانه اشتغال!و البته ک ما امکانات کافی برای درست کردن این سفارش رو نداشتیم،منظورم دیگ و قابلمه و گاز مناسبه،اما من سفارشو قبول کردم چون میخواستم ک هر طور شده یه قدم رو ب جلو برداریم.
از صدقه سر همون نذری یکی از دوستان ازمون خواست که برای کافه شون سوپ و مرغ نیم پز آماده کنیم،این اولین سفارش دائمی ما بود ک باعث شد تعداد بیشتری از دخترا و خانما پاشون به طراوت باز بشه.
تا اینکه تابستون دومین سال طراوت رسید و موقع برگزاری لیگ فوتبال پرشین جمعیت،و تصمیم بر اون شد که توی مدت ۱۰ روز لیگ خانه اشتغال خاکسفید درست کردن غذا برا ۴۰۰ نفر بچه هایی که از سراسر ایران می اومدن برای مسابقات رو به عهده بگیره،بزرگترین پروژه ی ما و آغاز دوباره ای برای طراوت که باعث شد تعداد خیلی بیشتری از خانمها و داوطلبامون درگیر کار توی طراوت بشن و آشپزخونه ی ما به کل جمعیت معرفی بشه.
بعد از اون تا به امروز فعالیت با خانمهایی که تو اون زمان به ما ملحق شدن ادامه دار شد و حالا بعد ۶ سال طراوت در زمینه تولید انواع غذاها ،ترشیجات و شیرینی جات فعالیت داره و ما و خانمها کنار هم هستیم تا کمکشون کنیم که زندگی خودشون وخانواده هاشون رو با دستای پرتوان خودشون بسازن ،ما کنار هم یاد گرفتیم ک اگر با هم باشیم میتونیم رشد کنیم و به بدترین مشکلات فایق بیاییم .یاد گرفتیم ک بجای اینکه از کنار نگاه خالی و ناامید آدمها بگذریم و نگاهشون روحمون رو دنبال کنه ،میتونیم کنارشون وایسیم ،بهشون لبخند بزنیم و کمک کنیم ک نگاهشون رنگ بگیره و دل ما هم رسم انسانیت بیاموزه.یاد گرفتیم ک ما و خانمهای خانه اشتغال همه مثل همیم فقط گاهی بعضیهامون تو شرایط متفاوتی زندگی کردیم که به آسونی شرایط دیگران نبوده،اما گوهر وجود همه مون به یک میزان درخشانه.