مرا از فرا سوی مرزهای بودنم صدا بزن
صدا بزن تا ب لبیکت سرزمین هستیم را بگسترانم
صدایم بزن از جایی ک ندیده ام
ب نغمه ای ک نشنیده ام
صدا بزن تا لشگری برا فتح سرزمینهای بودن گسیل کنم
مرا صدا بزن
ب دعوتی
ب نجوایی
به مبارزه ای
اما! صدا بزن
این در خود مانده را
صدا بزن
بگذار از خود هجرت کنم
مرا ب سرزمینی بخوان ک مناظری دیگر دارد
آب و هوایی دارد ک من نشناخته ام
سرزمینی شاید خشک
شاید سبز
شاید باز
شاید تنگ
شاید دور
شاید همسایه
با ساکنانی ناهمگن با من
نا آشنایانی ک میتوانند از من شوند
و من از آنان شوم
سرزمینی با آیینی ک من بدان نبوده ام
و شاید ک بدان درآیم
سرزمینی با قانونی دیگر
یا با بی قانونی ای دیگر
مرا ب سرزمینی از سرزمینهایت بخوان
ب آنجا ک در شعاع نگاهم نگنجیده
ب آنجا ک قلبم هنوز برایش نتپیده
ب آنجا ک نمیدانم چ در انتظار من است
و چ توشه باید ب این سفر برم
ب هر کجا ک باشد
هر کجا فراسوی این مرز
جهنمی شاید یا بهشتی در نخستین نگاه
رویایی یا کابوسی
برزخی یا فردوسی
مرا ب بودن دعوت کن
مرا بخوان
مرا بخوان ب بی مرزی
ب وسعتت
مرا غریب وار ب سرزمینهایت ببر
با کاروان هایی همسفر کن ک نمیشناسمشان
با مردمانی ک زبانشان نمیدانم
مردمانی دیگر
ک جز “بودن” ما را اشتراکی نیست
مرا ببر ب تنها اشتراک
مرا از من ببر
ببر و مهمان کن ب سفره ی گسترده ات
هر کجا ک باشد
ب هر طعام ک باشد
هر سو ک باشد
ب سوی خود بخوان مرا
ب سوی بی سوی خود بخوان مرا
ک من جز کلاف خود ک ب هم میپیچم و بازش میکنم
می بافم و می شکافمش
چیزی ندارم
و این کلاف کم است برای بی مرزی تو
سر رشته کلاف را تو در دست گیر
بشکاف
پاره کن
دوباره بدوز
بریس و بر کلافم بیفزا
ک من سخت کوچکم
و تو بی انتها و بخشنده
