هم چون کودکی ک ب بازی نشسته است
من هم مشغول بازی خویشم
دستم را ب درون خمیر تجربه میبرم
شکلش میدم
ب شکل های گونه گون
ماشین،خانه، دانش، پول،محبت
اما وقتی دستانم را بیرون میکشم
دستم دیگر آنکه بوده نیست
من ب تجربه صورت بخشیده ام
و او ب من
او دستانم را دیگرگون کرده
او مرا دیگرگون کرده
دیروز دستم را بیرون کشیدم بر کف اش درختی سبز روییده بود
گاهی دستم را که بیرون میکشم خونیست
گاهی ترکهایی از دستم شروع شده و تا قلبم رسیده اند
گاه دستم آواز میخواند
گاه عاشق شده است
گاه فقط بازی کرده و شاد است
گاه انگشتری ب نشان تعهد ب بر کرده
گاه مچاله شده
گاه گریسته
گاه بزرگ شده
گاه کوچک
گاه وقتی بیرون میایید دیگر حرف نمیزند
کاری نمیکند
انگار دل و دماغ دستم رفته است
گاه بیرون ک میکشم گز گز میکند
گاه خوابش میبرد
گاه بی خوابست و خواب چشمانم را هم می رباید
گاه درد میکند
گاه انگشتانش بریده شده اند
گاه انگشتان تازه بر آن جوانه میزنند
گاه بیرون ک میاید سر ب سرم میگذارد
گاه دوست ندارد بیرون بیایید
گاه ب شتاب میگریزد و در دامانم پناه میگیرد
گاه فقط دهان دره میکنه
گاه مرا با نگاهی عاقل اندر سفیه می نگرد ک این بود آنچه میخواستی
گاه خیس است،آبتنی کرده
شاید هم عاشق شده،زیر باران بوده
یا دست در دست یار عرق کرده
شاید هم در دریا غرق شده
یا در اقیانوس کشتی رانده
گاه سیبی سرخ در دست دارم
گاه گیج است
گاه بیمار است،تب دارد، عطش دارد
گاه دیگر فراموش نخواهد کرد و در دفتر خاطراتش خواهد نوشت
گاه بزودی فراموش میکند
گاه ب زبان دیگری سخن میگوید، شاید ب سرزمین دیگری سفر کرده،شاید جهان را گشته باشد
گاه ساعتش ب زمان سرزمینی دیگر می دود ،شاید جای دیگری سکنی داشته، شاید هم دلبرش در سرزمینی دیگر سکنی داشته
گاه مینویسد
شعر مینویسد
گاه شعرها را خط میزند
گاه میاید کانال تلویزیون را عوض میکند و می رود
یا پیچ رادیو را میچرخاند تا آهنگی قدیمی را دوباره بشنود
گاه میاید و ساعتش را عقب میکشد یا جلو میبرد
گاه برایم هدیه آورده
گاه مرا سیلی می زند
گاه خسته شده
دیگر تجربه نمیخواهد
میگویند:” این ک بازی نیست
من هر بار دلم میشکند”
گاه در طلب تجربه ای جدید این پا و آن پا میکند
گاه درس آموخته
گاه آموزگار بوده
گاه فیلسوف
گاه جادوگر
گاه فقط مادر بوده
گاه کارگر معدنی بوده در زمستانی سخت با کودکانی گرسنه،زیر آوار مانده است
گاهی در زمستان بر میگردد
و گاه با شکوفه ها
گاه سیر و گاه گرسنه
گاه برایم تحفه ای می آورد،لباسی بافته یا دستمالی دوخته
شاید هم گلی ک عاشقی ب او هدیه کرده
گاه ب تجربه ای قدیمی دوباره سر میزند
گویی در آن تجربه گلی کاشته و نگرانش است
سر ک میزند گاهی گلش پژمرده
گاه بوستانی شکوفا شده و برای من هم یک دسته نرگس می آورد
گاه دزدی کرده،دستبندش زده اند
گاه ب چوبه دار آویخته اندش
گاه از گردنش خون می چکد،گیوتین
گاه زنیست ک سنگسار شده
گاه میرقصد
گاه در زمان سفر کرده
بر که می گردد هنوز جای شکنجه های قرون وسطا را بر تن دارد،زبانش را بریده اند
شاید هم جنگاوری بوده ک هزاران تن را در خاک غلتانده
شاید کشوری را فتح کرده
شاید شهری را فتح کرده
شاید خانه ای را فتح کرده
شاید قلبی را فتح کرده
شاید کارگری بوده بر بلندای اهرام
یا یوسف بوده در نهایت چاه
شاید ترسیده
شاید شجاعت آموخته
شاید ب آینده رفته
ب سیاره ای دیگر
شاید بی جاذبه زیستن را آزموده
برای همین وقتی بر میگردد بر پایش استوار نیست
شاید درد زایش را آزموده
شاید کودکش را از دست داده
در جنگی
در اردوگاهی
در فقری
شاید جنایتکاری بوده ک تمام شهر ب دنبالش بوده اند
شاید موسیقی دانی بوده ک بزرگترین نغمه را نوشته
شاید موزارت بوده
شاید بتهون
شاید مونه بوده
شاید کمال الملک بوده و خسته است از زیستن در روزگار پادشاهان
شاید او برق را اختراع کرده
شاید در دادگاهی فریاد می زده ک زمین مرکز جهان نیست
شاید بازیگر شده
امضاهای زیادی بر کاغذ گذاشته ست
شاید پیر شده
آلزایمر دارد
پارکینسون دارد
می لرزد
شاید لرزشش از تهی شدن قلبش است
شاید عشق ورزیده
شاید دوستش داشته اند
شاید فقط سکوت کرده ،فقط تماشا
و عشق از او گریخته
شاید هم او از عشق گریخته
....
شاید و هزاران شاید
اما هر چه هست او دیگر همان ک بود نیست
چیزی کم یا زیاد دارد
حالتی دیگر دارد
آبدیده شده
نگاهش رنگی دیگر دارد
هر چه ک هست این بازی نیست
شاید او روزی ب لمس تجربه ای برود و دیگر برنگردد
شاید من هم دیگر برنگردم
