۲۵نوامبر روز جهانی منع خشونت علیه زنان است، هر چند خشونت علیه زنان معضلیست که از گذشته تا کنون تقریبا تمام جوامع بشری را به شکلهای مختلف درگیر کرده اما در این نوشته به تناسب بهره گیری از تجربیات خود به بررسی خشونت علیه زنان در مناطق حاشبه و فقیر نشین می پردازم، مناطقی که به واسطه بستر نامساعد اجتماعی،اقتصادی و فرهنگی سهم شان از این معضل نیز مانند تمام معضلات دیگر بیش از سایر جامعه است.
خشونت در مناطق حاشیه معمولا شامل کتک خوردن (آزار جسمی)، آزار جنسی توسط خانواده، آزار جنسی در اجتماع، ختنه ،آزار روانی، ازدواج در سنین پایین، ازدواج اجباری و معامله ای، اجبار به اعتیاد، اجبار به تن فروشی، اجبار به مواد فروشی و تامین مواد، اجبار به تکدی گری و شغل های کاذب و جلوگیری از تحصیل دختران دیده می شود.
هر یک از این موارد خواستگاه ها و پیامدهای خود را در جامعه دارند که در ادامه به بررسی برخی از آن ها خواهیم پرداخت.
آزار جسمی (کتک خوردن): که معمولا در خانواده های درگیر معضل اعتیاد یا در موارد ازدواج اجباری بیشتر دیده می شود و یکی از عوامل تشدید کننده ی آن نا آگاهی قربانی نسبت به حقوق خود است.این آزار که در بعضی از قومیتها و فرهنگ ها به یک امر شبه هنجار تبدیل شده است در بسیاری موارد به علت عدم وجود پناه اجتماعی و عدم پذیرش جامعه بدون شکایت قربانی برای سالها ادامه می یابد.از طرفی پیچیدگی های مراحل قانونی برای شکایت زن مخصوصا برای زنان کم سوادتر باعث ادامه ی روند این خشونتها می شود که در نهایت می تواند به آسیب های جسمی و روحی، خودکشی و همسرکشی، پذیرش خشونت به عنوان بخشی از ماهیت زندگی، انتقال خشونت به فرزندان ،فرار از منزل، پناه بردن به اعتیاد و در نهایت بازتولید خشونت در جامعه منجر شود.
ادامه دارد...