برای “ف”

کجا میروی هر بار ای مسافر

فکر قلب خسته ی مرا بکن

فکر رشته هایی را ک از قلبم ب قلبت کشیده ام

فکر ارتعاش رشته ها باش

فکر درد کشیدگی سیم ها

تو مگر موسیقی نمی دانستی

این نوای حزن انگیز رشته ها در چ گامی ست

در گام غم ماژور مینوازد ما را روزگار

کجا میروی

کجا میبرندت

روپوش های سفید

اتاق های بزرگ

دستهایی ک ب تخت بسته شده اند

و شوک الکتریکی

آیا الکترونها از رشته های بین قلبهایمان نمی گذرند

می گذرند

سیم های بین قلب ما رساناست وگرنه این درد در قلب من چ میکند

تو را می برند

مرا باقی میگذارند

با شهری ک عطر تو را دارد

مرا باقی میگذارند با روزهایی ک باید طی کنم

و شبهایی ک بالش خیسم تو را یادآور می شود

تو را میبرند مرا با دستانی کوتاه باقی میگذارند

مرا باقی میگذارند

و من ب دستانم می نگرم

از دست خسته ی من چکار آید برای قلب خسته ی تو

جز آنکه امیدی بکارد شاید

در روزگاری ک میخواهم نزدیک بدانمش

در روزگاری ک برمی گردی

من تا آن روز دانه های امید را بر زمین دل خواهم کاشت

شاید ک بازآیی و من قلمه ای بر شوره زارت گذارم