ای مسافر

بار سنگینت را زمین بگذار

بر کنار این جوی کمی بیاسای

بگذار آب هندسه اندامت را دیگرگون سازد

پاهایت را همچون رشته های علف برکناره ی جوی با آن برقصان

نسیم را ب گونه هایت دعوت کن

و رهایی را ب قلبت

از کجا میایی و ب کجا میروی ای مسافر

ک دشت سراسر پهناوریست

بی مرزو انتها

اگر صدای زنجره ی کناره ی جوی تو را ب شگفت نیاورد

تمام دشت هم برایت بسنده نخواهد کرد

از این شتاب بکاه

کوله بارت را زمین بگذار

ک دشت بخشنده است و وسیع

و هر نقطه اش خود ب تمامی” تمام ” است و کفایت

ب جستجو طمع مکن

ک طمع چشمانت را خیره میکند

خلوص نگاه را ب چشمانت بخوان

بی چشمداشت منظره ای و نویدی

سرابی و ردپایی

راه از هر طرف گسترده است

پای در هر سو ک بگذاری خود تمامیت است

خود مقصد است

برای دشت دیوار مساز

برای قلب در مگذار

برای چشم پرده

اینجا هیچ نیست جز آنچه باید

و آنچه هست کفایت است