به من گفتند باید «کسی» بشوی تا دنیا ببیندت.
جنگیدم. مشت زدم. ساز زدم. شکست خوردم. معتاد شدم. پاک شدم. عاشق شدم. سوختم.
در تمام این سال‌ها، درست در لحظه‌ای که فکر می‌کردم «همه چیز» شده‌ام، یک زمزمه در گوشم پیچید: «هیچ نیستی.»
و این «هیچ»، بزرگترین دارایی من شد.
اینجا، «از هیچ تا هیچ»، خانهٔ همان زمزمه است.
قرار نیست به تو بگویم چطور زندگی کنی. فقط دستت را می‌گیرم و می‌برم به دل تاریکی‌هایی که خودم ازشان گذشتم، تا شاید چراغی پیدا کنی برای راه خودت.
اگر روزی حس کردی هیچی نیستی، بدان که بهترین نقطهٔ ممکن ایستاده‌ای.
چون از «هیچ»، همه چیز ساخته می‌شود..
مهرشاد قلی زاده
مهرشاد قلی‌زاده
