
در گزارشی از FBI آنها قاتلین را شخصیتهای ضداجتماعی معرفی کردند؛ اما طبق چک لیست منتشر شده از از رابرت هیر، آنها روانپریش یا سایکوپات محسوب میشدند؛ افرادی با ویژگیهایی نظیر: احساس حق به جانب بودن، عدم پشیمانی، بیتفاوتی نسبت به دیگران، بیوجدانی، سرزنش دیگران، فریبکاری و حیلهگری، سردی عاطفی، درک متفاوت از رفتار قابل قبول اجتماعی، بیتوجهی به تعهدات اجتماعی، عدم انطباق با هنجارهای اجتماعی و بی مسئولیتی. شکارچیانی بیرحم که از جذابیت خود، ارعاب و در صورت لزوم خشونت تکانشی و خونسردانه برای رسیدن به اهداف خود استفاده میکنند.
خطای FBI از خلط دو مفهوم نزدیک اما متفاوت سرچشمه گرفت. آنها قاتلینی را که ویژگیهای شخصیتی و عاطفی سایکوپاتها را داشتند، با برچسب کلی "شخصیت ضداجتماعی" توصیف کردند.
DSM-III در سال 1980 تعریف این افراد را از "ویژگیهای شخصیتی" به "رفتار قابل مشاهده" تغییر داد؛ از جمله دروغگویی، فرار از مدرسه و بیثباتی شغلی، تا تشخیص را آسان کند زیرا سنجش رفتار راحتتر از سنجش شخصیت افراد است. نتیجه این تغییر، ناخواسته، تشخیصی بود با پایایی بالا( توافق راحتتر متخصصین) اما روایی مشکوک. اما بهتر است بدانیم الزاما افراد ASPD، سایکوپات نیستند اما سایکوپاتها در زمره افراد با اختلال شخصیت ضداجتماعی قرار میگیرند.
چطور اختلال شخصیت ضداجتماعی را از سایکوپاتی تشخیص دهیم؟
DSM اختلال شخصیت ضداجتماعی(ASPD) را براساس مجموعهای از رفتارهای قابل مشاهده نشانهگذاری میکند.
چک لیست زیر شامل نشانگان رسمی برای این اختلال است:
- عدم انطباق مکرر با هنجارهای قانونی
- فریبکاری و دروغگویی
- تکانشگری و فقدان برنامهریزی برای آینده
- تحریکپذیری و درگیریهای فیزیکی مکرر
- بیتوجهی به ایمنی خود و دیگران
- بیمسئولیتی مداوم( مانند ترک پی در پی شغل یا ناتوانی در پرداخت بدهیها)
- فقدان پشیمانی واقعی و توجیه تراشی برای آسیب رساندن به دیگران
همانطور که در مرجع رسمی DSM ذکر شده، ریشه این رفتارها به پیش از 15 سالگی میرسد و نشاندهنده وجود زمینه اختلال سلوک در کودکی است.
در چک لیست PCL-R رابرت هیر، آنچه که هسته اصلی سایکوپاتی معرفی شده، شخصیت محور و کاملا متفاوت است. او افراد سایکوپات را اینگونه توصیف میکند:
- جذابیت ظاهری و سطحی که اغلب باهوش و خوش برخورد به نظر میرسد
- احساس ارزشمندی و بزرگمنشی دارد
- به شکل بیمارگونه دروغ میگوید
- فاقد همدلی واقعی و از نظر عاطفی سرد است
- هیجانات کمعمق و گذرا دارد و در پذیرش مسئولیت خود ناتوان است
برخلاف تصور رایج، این ویژگیها لزوما با پرخاشگری آشکار همراه نیستند و برعکس، بسیاری از سایکوپاتها دقیقا به واسطه همین جذابیت ظاهری، موفق میشوند در محیطهای عادی از جمله محل کار، نفوذ کنند و آسیب بزنند بدون آنکه هرگز با سیستم قضایی درگیر شوند.
حال نکته کلیدی اینجاست: مجموعه اول( رفتارها) پایه تشخیص رسمی ASPD است و مجموعه دوم( ویژگیهای شخصیتی/ عاطفی) پایه سایکوپاتی. قاتلینی که در گزارش FBI بررسی شدند، دقیقا مجموعه دوم را داشتند نه صرفا مجموعه رفتاری.
نتیجه گیری
ASPD پایایی بالایی دارد و تشخیص را برای متخصصین راحت میکند اما روایی آن پایین است یعنی در بسیاری از موارد آنچه که واقعا باید بسنجد را مورد سنجش قرار نمیدهد.
نمرات بالا در چک لیست PCL-R با احتمال بالاتر تکرار جرم خشونتآمیز در ارتباط است، یعنی قدرت پیشبینی واقعی دارد. در مقابل، صرف تشخیص ASPD چنین قدرت آیندهنگری را ندارد و برای سنجش خطر در آینده چندان قابل اتکا نیست.
یادتان باشد، هرآنکس که ASPD دارد الزاما سایکوپات نیست اما در روانپریشها( سایکوپاتها)، تقریبا تمام نشانههای افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضداجتماعی وجود دارد.
همانطور که رابرت هیر گزارش کرده، در بعضی از کشورها عدم تشخیص دقیق این دو، میتواند پیامدهای قضایی جبران ناپذیری همچون اعدام در پی داشته باشد.
پس دفعه بعد که با یک لیست چکباکس اینترنتی خواستید به کسی برچسب سایکوپات یا ضداجتماعی بزنید، به یاد داشته باشید: این تشخیص حتی برای خود FBI هم بدون ارزیابی تخصصی و ابزار معتبر، ممکن است به سادگی اشتباه از آب دربیاید.
الهام ملکی- کارشناس ارشد روانسنجی