اشتباه بزرگی کرده بود. بله گفته بود و اجازه داده بود دو چشم ترسو همیشه کنارش باشند. وقتی غذا میخورد، وقتی کار میکرد، وقتی میخواست بخوابد، حتی وقتی به دستشویی می‌رفت. هربار میخندید، هربار گریه میکرد، حتی هربار میترسید، دو چشم ترسو، بی آنکه حرفی بزنند دنبالش میکردند. خودش فرزند حسرت بود، خودش سراپا هراس بود و درست وقتی که از تنهایی ترسیده بود و فکر کرده بود باید چشم هایی باشد تا او را ببیند، انتخاب اشتباهی کرده بود، دو چشم ترسو را انتخاب کرده بود تا از ترس تنهایی رها شود. از کنار ترسو بودنشان ساده لوحانه گذشته بود و با خودش فکر کرده بود مهم نیست، همه ی نگاه ها که کامل نیستند، هر نگاهی ایرادی دارد، درست میشود، مهم این است که چشم هایی مرا ببینند. دو نگاه از جنس ترس، تمام دارایی‌شان هراس بود و وحشت. جرات نداشتند. از اینکه دارایی‌شان را از دست بدهند هم میترسیدند. فرزند حسرت، گاهی با خودش می‌گفت شاید اگر با حقیقت آشنا میشد زندگی را میفهمید. اما کار از کار گذشته بود، چشم های ترسو باهم تلاقی کرده بودند و خشم زاییده بودند. نمیشد کاریش کرد. ترس، خشم می‌زاید. و خشم؛ پشیمانی، غم و حسرت...
۶ فروردین ۱۴۰۰
