
بعد از چند روز جاخوش کردن تو خونه و شنیدن حرفهای جامونده تو لایههای عمیق دلم و سرکشی نابهنگام به کوچهپسکوچههای دلم و آبوجارو کردن کوچههای بنبستی که به خاطر بد مسیر بودن کمتر بهشون توجه کرده بودم، تصمیم گرفتم برم میون جمعیت، تو هیاهوی شهر و تو هوای دار و درخت کمی راه برم و نفس بکشم؛ انگار اکسیژن مغزم تموم شده بود!
اما خورشید خانم دیرش شده بود و دلش میخواست زودتر غروب کنه، نمیدونم شاید شام دعوت بود و شاید هم دلش میخواست کنار بخاری اتاقش لم بده روی کاناپه و کتاب نیمه تمومش رو تموم کنه...!
پس فرصتم کم بود، باید زودتر مهیای رفتن میشدم.
گرچه این موقع غروب هوا تو زمستون کمی سرده اما آزاردهنده تر از اندوه چفت شده توی گلوم نیست!
گامهای ملایمی برمیدارم و به تدریج ضربآهنگ پاهام مشخص میشه. از پیاده رو میرم تا در خلوت کمی بیشتر با خود درونیم حرف بزنم؛ اما حرکت گاهوبیگاه موتوری از کنارم خلوتم رو بهم میزنه...
نه کاهش وزنی در کاره و نه جایزهای. هوا هم که درستوحسابی تاریک شده پس راه خونه رو در پیش میگیرم.
البته اعتراف میکنم که حسابی سبک شدم و حالم بهتر شده. کاش فردا هم بتونم برم پیادهروی....!
✍زهرا حاجی زاده