
به نام خالق زیباییها
داستانک
کلبۀ چوبی، کم نور و سرد بود و صدای هوهوی باد، هر لحظه وحشت زن را تشدید میکرد.با هر صدایی، بیشتر در خودش مچاله میشد و لحظه های انتظار بر روی ریل سکوت در جا میزدند، گویی قطار زمان از حرکت ایستاده بود و توان حرکت نداشت. مردش در پی دکتر رفته بود، اینک که شب از نیمه گذشته بود، سایۀ شوم ترس و اضطراب تمام وجود زن را پرکرده بود. سراسیمه از جا بلند شد، شالی پراز وصله های رنگی بر دوشش انداخت و از کلبه خارج شد، در تاریکی گم شد و تنهاییش را با سیاهی شب پر کرد.