وقتی بعد از پنج دختر به دنیا آمد، پدرش تمام روستا را چراغانی کرد. از سر ذوق و شادی ده بالا و پایین را سه شبانه‌روز ولیمه داد.
سر‌تا‌پای گلین بانو را طلا گرفت و به همه خدمه خانه مژدگانی درست‌و‌حسابی داد.
از بدهی ننه حیدر و مش‌رمضان و کوکب خانم گذشت و به کربلایی داوود یک گاو شیر‌ده داد.
پسر هفت ساله که شد، سر دوستش را شکست و راهی کلانتری شد.
ده ساله که شد، راه را به روی مردم بست و دزد قافله‌های سرگردان شد. هنوز پانزده سالش تمام نشده بود که پدر نابینایش را مجبور به بخشیدن اموالش کرد.
در هفده سالگی دختر مش‌قربان را به زور به عقد خودش در آورد و در بیست سالگی به زور چماق و چاقو دختر بیچاره را که دختر زا بود به خانه پدرش برگرداند.
و در سی‌سالگی از پشت‌بام خانه پدری که محل عیش‌و‌نوشش بود، سقوط کرد و مُرد.
هیچکس هم نگفت که چطور این حادثه رخ داد.
انگار همه مردم ده آن شب زود خوابیده بودند!
✍زهرا حاجی زاده
