اصلا فاز معلم‌ها رو نمی‌فهمم. خب اگه قراره کارنامه رو بدید، اینهمه بالا و پایین پریدن و جلسه گذاشتن و سخنران دعوت کردن نمی‌خواد خب مثل بچه آدم کارنامه‌ها رو بدید تا بریم دیگه. اینها رو عباس می‌گفت که کمِ کم شش تا تجدیدی رو آورده بود.
باباش کارگر بود، بنده خدا هر وقت میومد مدرسه از اول تا آخر غرق می‌ریخت و سرش پایین بود. کلی به خاطر درس نخوندن پسرش خجالت می‌کشید.
آخر سر هم یه تعهد امضا می‌کرد و می‌رفت. عباس میگه فقط باباش از این ناراحته که من درس نخونم و جا پای خودش بذارم!
میگه بابام دوست نداره کارگر بشم. دلش می‌خواد یه معلم بشم.
همینطور مشغول گپ‌زدن بودیم که یهو دیدم رسیدیم در خونه. پدرم تازه از مغازه اومده بود. دعوت نامه مدرسه رو بهش نشون دادم و با هم رفتیم خونه.
پدرم گفت بیچاره مش حیدر از داربست ساختمون افتاده و جفت پاهاش شکسته. تا دوماه نمی‌تونه راه بره.
خیلی ناراحت شدم. حالا دیگه عباس خودش کارنامه‌اش رو می‌گیره آخه مامانش هم پا به ماهه و نمی‌تونه راه ببره!
✍زهرا حاجی زاده
