
درست کردن ناهار و شام یه چیزه و اینکه چی درست کنم و چی درست نکنم هم یه پروسه دیگه.
یه دغدغه فکری و یه چالشه تموم نشدنی بین تموم مامان های ایرونی!
من که خدایی از شب قبل برنامه ناهار و شام رو می چینم تا مثلا در وقت برای اینکه چی درست کنم و چی درست نکنم صرفه جویی کنم
اما هنوز هم نمی تونم پرچم سفیدم رو بالا ببرم و ادعا کنم که بعد از سالها این تز من جواب داده. با اینکه با خود بچه ها برنامه غذایی رو نوشتم و خودشون روی لیست غذا نظارت کردن، با این حال لحظه موعود که می رسه، صدای غرو لند بچه ها فضای خونه رو پر میکنه.
دوست نداریم... نمی خواهیم... امروز نه مامان... توروخدا یه چیز دیگه درست کن... اینم شد غذا آخه... مامان امروز درسام سنگینه با این چیزا فسفر به مغزم نمیرسه و ...
اینقدر فاز ناسازگاری میزارن و انقلت توی کار میارن که میشم مامانی که دست از پا دراز تر تسلیم خواسته اکثریت اهل خونه شده و به ناچار به سازشون می رقصم. گرچه این رقصیدن تو این اوضاع اقتصادی خیلی وقت ها برام هزینه زیادی برمیداره و وقت زیادی ازم میگیره؛ اما ته دلم خوشحالم که مادرم و یه مشغولیت ذهنی همیشه با منه که کاری کنم که به مذاق بچه هام خوش بیاد و تا وقتی این حس دوست داشتن تو وجودم هست
فکر نمی کنم لبخند زدن به روی ماهشون برای در کردن خستگی از تنم یادم بره.....
خدایا این دوست داشتنهای شیرین و این دلخوشیها رو از هیچ مادری نگیر که ما مادرها زندهایم به شادی و خنده بچههامون!
زهراحاجیزاده