
از زمانی که خودمو شناختم و به قول بزرگترها سری تو سرها درآوردم و از مرحله کودکی یه پله بالاتر رفته و تو عوالم نوجوانی سیاحت کردم، قریب به اتفاق آدمهایی که شناختم و یا به طریقی خبر زندگیشون رو داشتم، درگیر مشکلات کوچک و بزرگی بودند که به قول خودشون مهریه زندگی دنیوی شون بود و راه خلاصی نداشتند.
یعنی همه زندگیها وامدار مشکلاتی هستند که گاهی خودمون هم از پیدا شدن سروکلهشون متعجب میشیم؛ اما وجود دارند و راحت تو راهروهای زندگیمون سَرَک میکشند.
خُب اگه مشکلات همیشه بوده و از قرار معلوم قراره که تا آخر هم کنارمون باشن پس چرا ناله میکنیم، نق میزنیم و حال بقیه رو هم خراب میکنیم؟
احتمالا برای بقا و دوام بیشتر.
برای جلب محبت و توجه که حس لذت و شیرینی خاصی به دنبال داره؛ چرا که بودن ادمها کنار هم اجازه نمیده که حس تنهایی به هیچکسغالب بشه.
چه بسا اگه خونه و زندگیمون تو جنگل و دل طبیعت و خارج از محدوده ادمها بود، بیشک از تنهایی و بیکسی خوراک حیوانات وحشی میشدیم؛ اما حالا که میون آدمها هستیم، برای جلب توجه و احیانا بازارگرمی و دلسوزی اطرافیان گاهی اوقات ساز ناکوک میزنیم که البته این ناله کردن در دراز مدت از اعتبار عاطفی ما کم کرده و ما رو از جامعه طرد میکنه.
یعنی از یه جایی به بعد دل هیچکس که برامون نمیسوزه هیچ، این زنجموره زدن اینقدر عادی میشه که برای حرفهای معمولی ما هم تره خرد نمیکنن.
و این عکسالعمل بقیه یه ناراحتی و اندوه مضاعف برامون به ارمغان میاره که به مراتب سنگینیاش از درد و رنج خودمون هم بیشتره.
پس حالا که مشکلات برای همه هستن، بهتر نیست کمی ملاحظه همدیگه رو بکنیم و مته به خشخاش نزاریم؟!
✍زهرا حاجی زاده