
نمیدونم شما چقدر این جمله رو قبول دارید که ما خودمون سرنوشت خودمون رو میسازیم.
اینکه خوش باشیم یا ناخوش، سرمست از خوشی غرق در لذت باشیم یا مایوس و ورشکسته با گرفتاریهای ریزودرشت،
بدبختیهایی رو تجربه کنیم که کام دلمون رو تلخ و لبخند رو از روی لبانمون محو میکنه....
واقعا همش دست خودمونه؟
پس این وسط تکلیف خبرهایی که دوسشون نداریم و دلمون نمیخواد بشنویم؛ اما روی بوم خونهمون میشینن بدون اینکه نظر ما رو بپرسن چی میشه...؟
خبرهایی که ثانیه به ثانیه زندگیمون رو غرق در اندوهی میکنن که حتی اگه شنا کردن هم بلد نباشیم، مجبوریم به امید غریق نجاتهای ناشی دلمون رو به دریا بزنیم و چند صباحی تو اندوه دستوپا بزنیم چی؟
خبرهایی که نسیم تو گذرش از کوچهپسکوچههای شهر با خودش همراه میکنه و پشت پنجره اتاقمون با بیرحمی جا می ذاره.....
خبرهایی که از سرزمین دل دوستان و اقوام به گوشمون می رسه و بار سنگین غم رو روی شونههای دلمون جا می ذاره....
پس با اینحساب ما زیاد هم تو خوشی و ناخوشی لحظههامون دخیل نیستیم؛ چون میون ادمهای دوستداشتنی زندگی میکنیم
گاهی وقتها ناچاریم از دردکشیدن و ناراحت شدن. از بغض کردن و گریهکردن برای تلخیهایی که دامن زندگی عزیزانمون رو گرفته و ردّ اشک رو روی گونههاشون به زیبایی ترسیم کرده!
ما همدردی میکنیم و تو ردیفهای زندگیشون قافیه میشیم تا وزن شعرشون زیاد بهم نخوره و بخشی از حال خوب فرداشون رو باعث بشیم.
اگه واقعا دودوتای زندگی اینه و گاهی وقتها چهارتا نمیشه پس این همه عجله و استرس برای چیه؟
به قول عزیزی زندگی تو همین لحظههاست که با بیتفاوتی از کنارش رد میشیم بدون اینکه بلد باشیم شیرینی لحظه بعد رو حس کنیم.
عشق ورزیدن، محبت کردن و عاشق همدیگه بودن چیزی نیست که بتونیم یه مشت از بقالی سرکوچه بگیریم و جیب دلمون رو پر کنیم، یه موهبت خدادادیِ که تو دل تکتکمون هست، فقط بعضیهامون یاد نمیگیریم که ازش استفاده کنیم و همونطور کادوپیچ شده گوشه دلمون نگه میداریم و تو خط پایان به خود خدا پَس میدیم و این همون زنگ خطره که از صداش باید هراسان بشیم و شب خوابمون نبره!
✍زهرا حاجی زاده