
وقتی از ستاد تماس گرفتند، نمیدانستیم چطور خبر را به مادر بدهیم. مادر همیشه منتظر بود و چشمهایش را به در دوخته بود تا عباس صحیح و سالم از در حیاط وارد شود.
بالاخره دایی رحمان سختی این کار را به جان خرید و ماجرای شهادت و بازگشت برادرم را آرامآرام به مادرم گفت.
مادرم وقتی در گلزار شهدا برای آخرین با چهره سوخته برادرم را دید؛ خنده اندوهباری کرد و گفت: من همچنان منتظر میمانم تا عباس خودم بیاید.
دو سال بعد که صلیب سرخ خبر آزادی برادرم را اعلام کرد،
تازه به صداقت کلام مادرم ایمان آوردیم. مادری که بعد از نماز صبح آرام خوابید و دیگر چشمهایش را باز نکرد.
انگار مادرم دلش نمیخواست بعد از رفتنش ما تنها بمانیم...!
✍زهرا حاجی زاده