
قرار نامزدیاش را گذاشته بودیم، آخرین پنجشنبه همین ماه؛ اما همه کاسه کوزههای ما را بهم زد. گفت: مادر به من فرصت بدهید باید کمی فکر کنم. گفتم: پسرجان این خانواده چند سال است که منتظر ما هستند، بخدا شیرمو حلالت نمیکنم اگه پای دختر دیگهای وسط باشه.
بوسهای به دستم زد و گفت: نه مامان جون تمام حرف من اینه که من با این دختر خانم هیچ وجه مشترکی ندارم. حرفهای منو متوجه نمیشه، کلّا تو عالم دیگهای سیر میکنه.
گفتم: این حرفها یعنی چی؟ تازه بعد از سه سال یادت افتاده این دختر وصله ما نیست، اگه پدرت بفهمه قشقری به پا میکنه که بیا و ببین! تازه هفته پیش با پدر مریم یه قرارداد همکاری بسته.
صدای اذان را که از مسجد محل شنید به بحث ادامه نداد و رفت.
گفتم: آرمان جان اگه پدرت بفهمه به مسجد میری ناراحت میشه ها...
این امّل بازی ها برای چیه؟ والله منم راضی نیستم که نماز بخونی و مسجد بری.
گفت: مامان جون شب میام صحبت میکنیم و رفت.
شب که از مسجد آمد. دو زانو مقابل من و پدرش نشست و گفت: اقاجون. مامان جون تمام کارهایی رو که شما گفتید، انجام میدم؛ فقط خواهش میکنم اجازه بدید تا دو ماه برم جبهه، بعد از دو ماه شما هر امری کنید من میپذیرم.
پدرش چشم غرّهای به من رفت و گفت: از کی تا حالا تو این خونه حرف جبهه و جنگ زده میشه. خانم اینجا چه خبره؟
چند روز گذشت و منآقا رضا را راضی کردم که اجازه بدهد. به آقا رضا گفتم که دو ماه چیزی نیست، تا چشم بهم بزنیم، تمام میشود؛ آنوقت دستش را میگیریم و سر سفره عقد مینشانیم و تمام مشکلاتمان حل میشود.
در نهایت آرمان جان را با ناراحتی بدرقه کردیم. روزها گرچه سخت و تلخ اما بلاخره گذشتند و روز موعود فرا رسید.
خانه را مهیای جشن کردیم. کوچه را چراغانی و حیاط را آبوجارو کردیم که تلفنخانه به صدا درآمد.
آرمان طبق وعده آمد، در حالیکه روی دستهای مردم تشییع میشد.
✍ زهرا حاجی زاده