
امشب اخبار از بازگشایی مدارس و دانشگاهها خبر داد.
راستش من با راستودروغ این خبر کاری ندارم؛ اما تو عالمی که کرونا میهمان ناخوانده شهرودیارمون شد، و خیلی از کسبوکارها رو از خیابون و بازار به خونه ها کشوند؛ یه چیزهایی تو خونه تغییر کرد. مدل حرفزدنها، مهمونیها، دورهمیها، فیلم دیدن و بازیکردنها؛ البته اینها سوای اثرات منفی دیگهای بود که تو عمق زندگیها تاثیر گذاشت و کلا جهت باد و نسیمی رو که گهگاه دلمون به وزیدنش خوش بود رو عوض کرد...
مرگومیر، ورشکستگی، افزایش خشونت، دستوپنجه نرم کردن کادر درمان و معلمان با بیماری و البته و صدالبته افزایش فقرونداری...
من با اینها کاری ندارم، چون بارها و بارها در موردش حرف زده شده. دلم میخواهد در مورد خانه و و چهاردیواری خودم برایتان حرف بزنم.
مسافرت نرفتیم اما قانون بازیهای دستهجمعی رو تصویب کردیم تا روزی یکی دو ساعت همبازی بچههامون بشیم!
روزی یک ساعت در خانه ورزش کردیم و خب دیدن فیلم و سریالهای خانوادگی هم از برنامههای ثابت هر شب ما بود.
اینجوری حس دوستداشتن، مهربونی و همدلی بین ما تقویت شد و اجازه ندادیم کرونا تو قلب اهل خونه جا خوش کنه و باعث سردی روابطمون بشه...!
حالا این خبر که قراره مدارس و دانشگاهها باز بشه؛ گرچه در جای خودش خیلی خوبه و بچهها از حبس خانگی خارج میشن اما من مطمئنم دلم برای دورهمی و دیدن فیلم های آخر هفته و بازیهایی که منو به دوران کودکیم میبرد، حتما تنگ میشه!
✍زهرا حاجی زاده