
چیزی به قرار هفتگیام نمانده بود، دلتنگ بودم و دلم پر از حرفهایی بود که میخواستم با او در میان بگذارم.
هوا هر لحظه سردتر میشد، درنگ جایز نبود.
شانس با من یار بود که در همان ثانیههای اول رانندهای درخواستم را قبول کرد.
ماشین اسنپی پراید بود. سلام که دادم متوجه شدم سرما خورده و کمی گلو درد دارد. آخر گرفتگی صدایش تابلو بود.
کمی خودم را جمعوجور کردم و به دستهایم الکل زدم. شکر خدا به یُمن حضور کرونا همیشه یک شیشه کوچک الکل همراهم هست.
راننده با اینکه حال مساعدی نداشت؛ اما سرعتش زیاد بود و مرتب لایی میکشید. با هر ترمزی که میگرفت دلم هرّی میریخت. نگاهم را از ترس اصلا از جاده بر نداشتم و خدا خدا میکردم که سالم به مقصد برسیم.
تمام توانم را جمع کردم تا تذکری به ایشان بدهم اما جرات نکردم.
موقع پیاده شدن جلوی بهشت معصومه یادداشتی به دستش دادم که زبان حال دخترش بود که عکس زیبایش روی آینه ماشین به قشنگی خودنمایی میکرد.
" پدرجان. بابای مهربونم لطفا با احتیاط رانندگی کن. من نمیخوابم تا بیایی خونه...! "
این تنها کاری بود که در آن شرایط به نظرم رسید!
✍زهرا حاجیزاده