
وقتی حالم خیلی بده. وقتی بیحوصله و دلتنگم.
وقتی حالی به حالی میشم و خاطرات سالهای دور در یک کودتای هماهنگ شده همه فکر و ذهنم رو درگیر میکنن، تنها چیزی که آرومم میکنه پیادهروی و البته آشپزی کردنه.
نوشتن هم یه حس خوب بهم میده. یه حال خوب که معمولا بعد از نوشتن و نوشتن و خالی شدن از هجمههای افکار مسموم و ناراحت کننده بهم دست میده.
امروز تو اوج بیحوصلگی به یک مهمونی و دورهمی دوستانه دعوت شدم، دلم نمیخواست برم؛ اما به اصرار بچهها رفتم و چه خوب شد که در جمع دوستان سالهای دور و نزدیکم قرار گرفتم.
گفتیم و خندیدیم. خاطره بازی کردیم و در آخر با گفتن اندوههای کوچک و بزرگی که در خانه دلمان جا خوش کرده بودند، کمی اشک ریختیم، بار دلمان که سبکتر شد، آرزوهایمان را دوباره بغل کردیم تا در کوچهپسکوچههای زندگی از قاب عکسها حذف نشویم و ستاره خاموشی نباشیم که حسرت خوابهای بیتعبیر شویم و سعی کردیم دوباره با حس خوب مادرانه به آغوش زندگی و خانههایمان برگردیم!
✍ زهرا حاجی زاده