
ما معمولا با نگاه کردن به آینه متوجه تغییرات ظاهری خود میشویم، چینهای دور چشم، چروک روی پیشانی، سفید شدن مو و حتی لرزش دستهایمان .
اما تغییرات درونی که معلوم نیست از کجا میآیند و معمولا همپنهان باقی می مانند، چنان ناملموس ایجاد میشوند که گاه نزدیکان ما هم متوجه آن نمیشوند!
ذره ذره ما را ساخته و به هویت ما شکل میدهند.
تغییرات چه ظاهری باشند و چه درونی از نظر خیلیها خوب نیستند؛ اما فکرش را بکنید، زمان بگذرد و ما همینی که هستیم باقی بمانیم.
این رکود و سکون روح غمانگیز است، خوشایند نیست و باید از آن ترسید.
چرا که انسان در بطن تحول و حرکت رو به جلو پیشرفت را حس و در زندگیاش ساری و جاری می کند و اگر خود را ملزم به قبول تغییرات نکنیم در محاصره افکار محدود و گاه مسموم و تاریخ مصرف گذشته از جهان پیرامون خود و دایره روابط تعریف شده اجتماع طرد میشویم که مسلما به نفع ما نیست و رشد و پیشرفتی در پی نخواهد داشت!
✍زهرا حاجی زاده