
نمیدونم شما هم این حسوحال رو تجربه کردید یا نه...
اینکه بخوایید بچه بشید و بچگی کنید، تمام قید و بندها رو از دست و پاتون باز کنید و دلتون رو بسپارید به زمان و تو عالم رویا پر بکشید به جایی که متعلق بهش هستید و دلتون میخواد تو همون حال و هوا نفس بکشید، فارغ از دغدغه های رنگارنگ دنیای بزرگترها.
اینکه یه روز قید مادربودن رو بزنید و خودتون بچه بشید...!
بیتوجه به سرمای هوا و گریههای نفسگیر ابرها پاتون رو تو یه کفش کنید که بریم پارک!
مجبورید ناپرهیزی کنید، به ساز دلتون برقصید که اگه ساز دلتون ناکوک باشه گرمای خونه و لبخند دائمی بچهها از لبشون پاک میشه.
تو حالوهوای دل نفس کشیدن کار سختی نیست، چکمههای قرمز بچگیت رو پا کن و برو پارک.
حالا فارغ از هیاهوی شهر تو سکوت معنادار پارک در پی نگاه مهربون و دستهای گرمی بنشین تا بیان و صمیمانه تابت بدن، آخه دیگه بابا و مامان، هم بازی تو نیستن!
تاب تاب عباسی خدا منو نندازی...
میخندی، قهقهه میزنی و دورتا دور پارک رو مثل بچهها با شادی میدوی حتی زمین میخوری....
با اینکه هوا سرده و انگشتهات کرخت شدن، بستنی قیفی رو با ولع میخوری و بیتوجه به دنیای اطرافت سرمست از خنده میشی و لپهات از سرما گل میندازه!
ماشین زمان در حرکته، فرصت زیادی نداری. پس با تمام وجود تو ثانیههای باقیمونده بچگی میکنی که شاید این آخرین باری باشه که زمان تو ایستگاه دلت متوقف میشه!
✍زهرا حاجی زاده