
این چندمین بار بود که بخار استکان چای پرده افکارش را برای رفتن به سالهای خاطره کنار میزد و تلاشش برای ماندن و نرفتن بیفایده بود... .
با خودش فکر میکرد اگر مادر نبود بعد از چند سال بازنشسته میشد و میتوانست به رویاها، خیالات و راههای نرفتهاش فکر کند؛
میتوانست دست خودش را بگیرد و آرامآرام پا به دنیای آرزوهایش بگذارد، همان دنیای زیبایی که مدتها بود قصه شبهای بیخوابیاش شده بود.
دنیایی پر از رنگ که گلچینی از شادیهای دستنخورده انتظارش را میکشید.
کوچهها و خیابانهایی که پر بود از صدای خنده مردمی که دردهایشان را در صندوق قدیمی کوچه تنهاییشان جا گذاشته بودند تا در این چند صباح باقیمانده جز به خودشان و اندک ثروت باقیمانده از سلامتیشان فکر نکنند!
صدای زنگ خانه رشته افکارش را پاره کرد.
دختر و نوهاش با گل لبخند وارد شدند و باز مادر خودش و رویاهایش را بقچه پیچ کرده و در کمد لباسها پنهان کرد.
آخر او انتخابش را کرده و از کارش راضی بود!
او تمام رویاهایش را در دوستداشتن بچههایش خلاصه کرده بود تا آنها هم روزی مادر شوند و هم بازنشسته از کاری که عاشقانهاش دوستش دارند!
✍زهرا حاجی زاده