امید یک مفهوم خاص و دوست داشتنی برای رسیدن به آرامش است. یک نهیب درونی و یک انتظار عمدتا خود‌جوش برای دوام اوردن، مقاومت کردن و جا‌خالی ندادن بی‌موقع که گاه شانه‌هایمان تکیه‌گاه امنی است برای کسانی که سوسوی چراغ نفتی هم برایشان نوید‌بخش فردای پر‌رونق است!
یادم نمی‌آید کسی امید را برایم حلاجی کرده و یادش داده باشد، انگار در گذر زمان در افت‌و‌خیزهای مکرر لابلای زندگی پیدایش کردم و به مرور به حضور گاه‌و‌بی‌گاهش عادت کردم.
به مرور با گذر از کوچه‌های تنگ و نا‌آشنای زندگی فهمیدم که امید هم همیشگی و ماندنی نیست و خیلی وقتها دل بستن به آن کار بیهوده‌ای است، وقتی لازمش داری نیست و زمانی که داشتنش یک کار عبث است از در و دیوار دلمان با چنگ و دتدان خودش را به ما می‌رساند تا عرض ادب کند، درست مثل زمانی که برای حیات دوباره و سلامتی پدرم به هر جان کندنی بود، نورش را در دلمان زنده نگه داشتیم اما چه فایده.....
با رفتن پدر اندوه قد علم کرد و تا مدتها امید را یک لنگه پا سر در خانه‌مان نگه داشت و اجازه نداد از صد فرسخی فکرمان نیز عبور کند!
تجربه تلخی بود اما حالا خوب میدانم امید گرچه خوب است اما امید بیهوده جز ویران کردن دل زخم‌خورده کاری از دستش برنمیاید.
کاش قبل از وارد شدن به میدان زندگی یک نفر قصه امید را برایمان تعریف می‌کرد تا رمز بودن و راز نبودنش را قبل از خداحافظی از موقعیت‌های طلایی زندگیمان درک می‌کردیم!
✍زهرا حاجی زاده
