
کمتر از یک ربع به پایان امتحان نمانده بود. برعکس من جلوی تمام سوالات مریم خالی بود. تقریبا چیزی ننوشته بود. دل درد وحشتناکی گرفتم. به زمین افتادم. در میان نگاه نگران و پرسشگر مراقب ورقهاش را برداشتم. وقتی در دفتر مدرسه نبات داغ میخوردم به این فکر میکردم که چطور دو ورقه را تحویل بدم؟ به سالن که برگشتم نگاه مریم پر از ترس، انزجار و سپاس بود. وقتی به مراقب گفت خودکارش نمینویسد. فهمیدم که پایان نمایش را درست نوشته است...!
✍ زهرا حاجی زاده