اتاق ۳۰۷.
مارک؟ نیمه‌شب از خواب پرید.
ساعت دیجیتال کنار تخت نشون می‌داد ۳:۰۷. اتاق هتل تاریک بود و تنها نور از پرده‌های نیمه‌باز می‌اومد که نور نارنجی خیابون رو منعکس می‌کرد.
چند ثانیه طول کشید تا یادش بیاد کجاست. هتل آستوریا، اتاق ۳۰۷. کنفرانس فروش در شیکاگو.
یه صدای خش‌خش از سمت حموم اومد.
مارک سرش رو برگردوند. در حموم نیمه‌باز بود و تاریکی داخلش یه‌جور غلیظ‌تر از تاریکی اتاق به نظر می‌رسید.
گفت: «هلن؟» هرچند می‌دونست همسرش خونه‌ست، توی لس‌آنجلس.
هیچ جوابی نیومد.
خش‌خش دوباره تکرار شد. این بار بلندتر. شبیه این بود که یه چیزی روی کاشی‌های حموم کشیده بشه.
مارک از تخت پایین اومد. پاهاش روی فرش ضخیم هتل فرورفت. لامپ کنار تخت رو روشن کرد—نور زرد ضعیفی پخش شد.
گفت: «کی اونجاست؟»
سکوت.
در حموم چند سانتی‌متر بازتر شد. آروم، انگار که یکی از داخل هلش بده.
مارک نفس عمیقی کشید و رفت طرف حموم. دستش رو گذاشت روی لبه در و یه‌دفعه کشید بازش کرد.
حموم خالی بود.
آینه بخار گرفته بود. روی آینه، با انگشت، یه کلمه نوشته شده بود:
«برگرد.»
مارک یه قدم عقب رفت. قلبش توی سینه‌ش می‌کوبید. برگشت تا گوشی‌ش رو از روی میز برداره—و یخ زد.
روی میز تحریر، کنار لپ‌تاپش، یه عکس قاب‌شده بود. عکسی که مال خودش نبود. عکس یه زن و یه دختربچه. زن شبیه هلن بود، اما پیرتر، با چشم‌های خسته و لبخندی تلخ.
دختربچه مستقیم به لنز نگاه می‌کرد. چشم‌هاش سیاه بودن. نه تیره—سیاه. مثل دو حفره.
مارک عکس رو برداشت. پشتش نوشته بود:
«خانواده‌ات رو فراموش کردی، مارک؟»
دستش شروع کرد به لرزیدن. عکس رو گذاشت سر جاش. گوشی رو برداشت—نداشت. آنتن صفر.
ساعت رو نگاه کرد: ۳:۰۹.
فقط دو دقیقه گذشته بود.
صدای خش‌خش از پشت سرش اومد. این بار از داخل کمد.
مارک آروم برگشت. در کمد یه ذره باز بود و از لای اون، یه چشم بهش خیره شده بود.
سیاه. کاملاً سیاه.
مارک دوید سمت در خروجی. دستگیره رو چرخوند—قفل بود. کارت اتاق رو از جیب شلوارش درآورد و گذاشت روی قفل الکترونیکی. چراغ قرمز زد.
دوباره. قرمز.
سه‌بار. قرمز.
صدای نفس کشیدن از پشت سرش بلند شد. گرم. روی گردنش.
گفت: «برگرد خونه، مارک.»
صدای خودش بود. اما نه—یه نسخه‌ی دیگه از صداش. گرفته‌تر. خیس.
مارک جیغ زد و برگشت.
هیچکس نبود.
اما آینه‌ی روبه‌رو... توی آینه، خودش رو دید. اما خودش داشت لبخند می‌زد. لبخندی که مال خودش نبود.
مارک دستش رو برد بالا. نسخه‌ی توی آینه دستش رو پایین نگه داشت.
بعد، آروم، انگشت اشاره‌ش رو گذاشت روی لب‌هاش:
«هیس.»
نور اتاق یه‌دفعه خاموش شد.
وقتی دوباره روشن شد—ساعت ۷ صبح بود. خورشید از لای پرده‌ها می‌اومد تو.
مارک روی تخت دراز کشیده بود، کاملاً لباس‌پوشیده. گوشی کنارش بود. آنتن داشت.
زنگ زد خونه. هلن جواب داد: «سلام عزیزم، کنفرانس چطور بود؟»
مارک نگاه کرد به میز تحریر. عکسی نبود. لپ‌تاپ بود و یه لیوان قهوه.
گفت: «خوبه. فکر کنم یه خواب بد دیدم.»
دوش گرفت. موقع بستن چمدون، یه چیزی از توی جیب کتش افتاد پایین.
عکس. همون عکس. زن و دختربچه.
پشتش نوشته بود:
«دفعه‌ی بعد، تا آخرش می‌مونی.»
