من همیشه آدم امیدواری بودم. البته به نظر خودم دیگه دارم از اونور بوم میفتم و شور امیدواری رو درآوردم. حالا چرا؟
خب چون یه آدم نرمال پامیشه یه غلطی در راستای چیزی که میخواد انجام میده بعد توکل میکنه یا هرچی، منتظر میشینه تا ببینه نتیجه‌ای حاصل میشه یا نه!
آدم غیرنرمال که من باشم تصمیم میگیرم، هیچ غلطی نمیکنم، و امیدوارم که بشه چون خدا بزرگه و از این حرفا !
خدا هم یه لبخندِ کج بهم میزنه و میگه بشین تا بشه :/
بعد از میلیون‌هاااا بار تصمیم گرفتن و خراب کردنِ همون تصمیم مجددا تصمیم گرفتم :| در واقع تصمیم‌هاااا گرفتم. حالا منتظرم تنها بشم، لپه بخوابه، تا بشینم مکتوب کنم تراوشات ذهنم رو
راستی.. از دیشب قلبم آروم گرفته نمیدونم چرا.. کاش همینجوری بمونه
بعد از سه ماه هم نمازم رو استارت زدم. کاش دیگه ترکش نکنم... حالم باهاش خوبه :) در واقع نیاز دارم بهش
