می گویند شب ها وقت آرامش است ولی نمی دانم چرا فکر تمام راه های نرفته .کارهای نکرده هدف ها و آرزوهای نرسیده هجوم می آورند و تا صبح با چندین خواب و کابوس پوست از وجودمان می کنند .شبها را دوست دارم انگار تمام روز را به امید شب سپری می کنم البته قبل ترها بیشتر شب ها را دوست میداشتم ولی گویا سن ام هر چه بالاتر می رود از شب فراری می شوم .
