تب افطار
روزه دارم، عطش لعل لبت کشت مرا
بده از ملح لبت یک سر انگشت مرا
بخل ، شایسته ی تو نیست عنایت فرما
یک سر موی ازآن گیسوی پرپشت مرا
وصف حسنت همه جا هست و نشد قسمت من
از دوصد خرمن و خروار تو یک مشت مرا
طمع وصل تو بود آنچه به دل پروردم
بار هجران تو بشکست دل و پشت مرا
عشق ، تجمیع همه خوبی دنیاست که داد
فعل و فکر و سخن نیک چو زرتشت مرا
