ترسِ آرام
گاهی،
ترس مثل نسیمی آروم
از لابهلای قلبم رد میشه،
بیصدا...
بیآنکه کسی بفهمه.
میترسم
از حرفهایی که نزدم،
از راههایی که نرفتم،
از فرصتهایی که
بیصدا از کنارم گذشتن...
اما،
تو دل همهی این ترسها
یه امید کوچیک دارم:
که یه روز،
دستِ ترسهامو بگیرم
و آروم آروم باهاشون قدم بزنم...