
روزی روزگاری در یک قصر بزرگ زباله ایی تنها در کنج قصر زندگی می کرد .همه با بی تو جهی از کنارش گذر می کردند انگار که وجود ندارد، تا اینکه یک روز ملکه فقط به او نگاهی انداخت زباله خو شحال شد! در خیال خام خودش با ملکه رو یا پردازی می کرد، او ملکه را مادر می دید خودش را لوس می کرد برایش از شادی ها و غصه هایش می گفت،، در خیال زباله ملکه اورا نوازش می کرد با آرامش به حرف هایش گوش میدا د حتی قربان صدقه اش هم می رفت !!!
زباله هم با لحن کودکانه ایی می گفت : مامان امروز میشه با شما بازی کنم ،مامان می تونم هر روز بغلت کنم ؟!یا اگه یکی اذیتم کرد بهت بگم ؟یعنی، اشکال نداره اشتباه کنم!! تو درستشو بگی! میدونی مامان، کسی دوستم نداره ،منو بازی راه نمی دن میگن زشتم میگن بو میدم ،مامان ولی تو دوستم داری مگه نه؟ حواسم نبود یه چیزی رو شکستم بقیه سرم داد میزنن توام داد میزنی ؟ مامان میتونم سرمو بذارم رو پات اجازه هست ؟ میشه نوازشم کنی مامان میخوام تا آخر دنیا تو بغل تو باشم اگه گریه کنم اشکامو پاک میکنی به هیچ کس نگو باشه ..
تولدت برات کیک میخرم، میشه تو فوتش کنی من خیلی ذوق میکنم خنده تو رو می بینم راستی من خیلی بد حرف ،میزنم بقیه بهم میخندن مامان شما ولی ذوق می کنید همیشه نمیدونم چرا کنارت مامان اعتماد بنفسم زیاد میشه انگار بهتر حرف میزنم دوست دارم مامان خیلی دوست دارم میشه تا آخر دنیا هیچ وقت نخوابی میشه همیشه نگات کنم .
و ملکه و مادر خیالی زباله می گفت : آره قربونت برم دور سرت بگردم آره مادر، کی گفته تو زشتی شبیه فرشته ایی تو اصلا از فرشته هام قشنگ تری .
اینقدر قشنگی ،فقط دلم میخواد تو رو تما شا کنم معلومه من تا آخر دنیا باهاتم فرشته کو چولوی من ،قربون حرف زدنت برم امروز صورتت مثل ماه شده من حتی بدون کیکم تو رو دوست دارم هدیه قشنگ خدا.
زباله آ نقدر ذوق کرده بود که دوست نداشت خیالش به پایان برسد !اشک در چشمش حلقه زده بود بی قرا ر شده بود با اشک ،،ذو ق در چشم و عطش داشتن مادر سراغ ملکه رفت ،باکمی قند آب شده ی دلش کمی ترس و لکنت به ملکه گفت : م م ملکه میتونم یه چیزی بگم
ملکه با تعجب گفت : بگو .
زباله با ذوق گفت : میشه شما مامانم بشی ؟ من بچه شما ؟
ملکه در حالی که تعجب کرده بود با پشت دستش زباله را پس زد و با دست های مشت شده و نگاهی پر از نفرت گفت : هر گز ،چطور زباله ایی مثل تو میخوا د من مادرش باشم اصلا چرا تو توی قصری جای زباله زباله دان تو یه آشغالی جرئت نکن حتی بهم نزدیک بشی .
دنیای خیال زباله در آنی فرو پاشید ،لبخند محو شد و زباله با زخمی درون قلبش سمت سطل زباله رفت چون او فقط تاج قدیمی ملکه بود اما با تمام وجودش پذیرفت زباله ایی بی ارزش بوده ،حالا ،در خیالش او فقط یک آشغال بی ارزش بود .
او هر روز با خود مرور می کرد: من یک آشغالم، من بی ارزشم ،من حق ندارم مادر داشته باشم، هی زباله حد خودتو بدون و در خلوتت بمیر ساکت باش اعتراض نکن فقط همیشه خفه شو .!.
او مجبور بود مرور کند تا توهم خوب بودن اطرافیانش و خیال سراغش نیاییند....