
یه روز نشسته بودم، چایی دستم، لپتاپ جلوم باز، و یه عالمه تب سلامت، پیشگیری و چیکار کنم که پیر نشم توی کروم باز بود. راستش دنبال یه رژیم غذایی نبودم. دنبال یه چیزی بودم که یهجور چراغ قوه بده دستم، بندازم توی تونل بدنم و ببینم اون تو چه خبره.
همونجا یه چیزی چشمم رو گرفت: چکاپ ژنتیکی سلامت. آیندهات توی DNAت نوشته شده.
خب منم مثل بقیه، تا اسم «ژنتیک» میاد، یاد معلم زیستم میافتم که با گچ، روی تخته کرومازوم میکشید و من فقط تو ذهنم داشت خوابم میبرد. ولی مثل اینکه این فرق داشت. داشت میگفت:
اگه از الان بدونی که ممکنه به چی دچار بشی، شاید هیچوقت دچارش نشی.
حالا بیا تصور کنیم:
فرض کن یکی بیاد بگه: «تو احتمال بالایی داری که بعد از چهل سالگی به دیابت نوع ۲ دچار بشی، چون تو ژنهات این ویژگی هست.»
تو چیکار میکنی؟
میری بستنیتو میخوری و میگی «قسمت بود»؟
یا یه لحظه وایمیستی و با خودت فکر میکنی: «اگه از الان سبک غذامو عوض کنم چی؟ اگه پیادهروی رو جدی بگیرم چی؟»
داستان اینه: پیشبینی ژنتیکی، نسخهی نهایی سرنوشتت نیست. اما میتونه نقشه راهت باشه.
فرض کن یکی از اعضای خانوادت آلزایمر داشته. همیشه ته ذهنته که نکنه تو هم…
حالا اگه یه تست ساده بزنی، بفهمی اصلاً اون ژن رو نداری؟ یا برعکس، داری ولی با تغذیهی خاص، خواب منظم، تمرینهای ذهنی، میتونی احتمالشو کم کنی؟
این اطلاعات، قدرت میدن. این دیگه حدس و گمان نیست. این یه جور دست گرفتن سکان آیندهته.
سلامتی یه تصمیمه و یه چیز اتفاقی نیست که بشینی ببینی چی میشه. ما که هر ماه گوشیمونو آپدیت میکنیم، چرا خودمونو آپدیت نکنیم؟
DNA تو گوشی نیست، تو وجودمونه. توی خودِ خودم. اگه یه فایل PDF قراره بگه چه غذاهایی برای من سمه و چه کارهایی نجاتم میدن، چرا نگیرمش؟