حتما اسم کتاب تولستوی و مبل بنفش از نینا سنکویچ به گوشتون خورده. قهرمان داستان برای تسکین درد از دست دادن خواهرش آن ماری به دنیای کتاب ها پناه برد و داستانی مینویسید که هنگام خواندن عشق او را نسبت به کتاب ها لمس میکنید.در این کتاب نینا علاوه بر اینکه از برنامه کتابخوانیاش روی مبل بنفش اتاق مطالعهاش میگوید، به کودکیاش سفر میکند، از رنج پدرش در زمان جنگ میگوید و تصویری دقیق از آنماری، خواهری که مرگش برای او جانکاه است، ارائه میهد
نینا؛ پس از از دست دادن خواهرش دچار رنج بزرگی میشود،که پس از مشاوره های پی در پی به راه حلی میرسد که به مدت یک سال هر روز یک کتاب بخواند وکتاب روایت این یک سال است؛ در واقع او به کتاب درمانی پناه می برد. یکی از قانون های دیگری که برای خود تعیین کرده بود؛که این مدت حداقل از هر نویسنده یک کتاب را بخواند.در واقع ایشون جهان فکری۳۶۵ نفر را قدم زده، تماشا کرده و تجربه کرده است. کتاب با ماجرای حیرت انگیزی شروع میشود و موازی با داستان هایی که میگوید روایت زندگیش نیز می شنویم او اکثر کتاب هایی را که مطالعه میکند ادبی بوده.
مطمئنا مجتبی شکوری را میشناسید اون نیز در یکی از اپیزود های رادیو راه این کتاب را معرفی کرده است؛ایشون میگویند من فکر میکنم به تعبیر کافکا کتاب باید مثل تیشه ای باشد که دریاچه یخ زده وجود ما را بشکند و آن چیزی که درون ما است را بتواند آشکار کند یا آزاد کند. قصه ای که در این کتاب رخ میدهد همچین ماجرایی است.

این کتاب برای همه است. برای آنها که میخواهند با خواندن کتابی، دربارهی کتابها بدانند و با خواندن یک کتاب، در لذت خواندن چندین کتاب دیگر نیز شریک باشند.نینا سنکویچ در اوانستون ایالت ایلینوی آمریکا در خانوادهای کتاب دوست متولد شد. عشق به کتاب یکی از علاقهمندیهای مشترک اعضای خانوادهاش بود و بعد از مرگ خواهرش، آنماری در چهلوشش سالگی، این علاقه انگیزهای شد برای اینکه تصمیم بگیرد برای تسکین و تسلی خود به دنیای نویسندهها، کتابها و کلمهها پناه ببرد.
*جملات برگزیده کتاب تولستوی و مبل بنفش*:
جملات برگزیده کتاب تولستوی و مبل بنفش:
- همهجا به جستوجوی آرامش برآمدم و آن را نیافتم، مگر نشسته در کنجی، تک و تنها با کتابی کوچک.
- کلمهها زندهاند و ادبیات یک گریز است؛ گریزی نه از زندگی، که به سوی آن.
- دنیای عجیب به راه خود میرود.
- حال، با جای گرفتن در جسم فردی زنده، توانستم هر چیزی، هر جایی و هر زمانی را به خاطر آورم. انگار که داشتم باز میگشتم؛ در سفر بازگشت.
- هنگامی که روی شانۀ کسی بنشیند، احساس گناه به راحتی قابل چشم پوشی نیست.
- زمانی که با ذهن و روحتان صاحب کتابی هستید، ثروتمندید. اما وقتی آن را به شخص دیگری بدهید، سه برابر ثروتمندید.
- آیا تا به حال قلبت به خاطر تمام شدن کتابی به درد آمده است؟ آیا شده تا مدتها بعد از تمام کردن کتابی نویسندهاش همچنان در گوشت نجوا کند؟
در بخشی از کتاب تولستوی و مبل بنفش میخوانیم:
مردم کتابهایی را که دوست دارند به اشتراک میگذارند. آنها میخواهند حس خوبی که موقع خواندن کتابها احساس کردهاند یا ایدههایی را که در صفحات کتابها یافتهاند، با دوستان و خانواده سهیم شوند. خوانندۀ کتاب با به اشتراک گذاشتن یک کتاب محبوب سعی میکند همان شور، شادی، لذت و هیجانی را که خودش تجربه کرده است با دیگران سهیم شود. چرا؟ سهیم شدن عشق به کتابها و یک کتاب بخصوص با دیگران کار خوبی است.
اما از طرفی، برای هر دو طرف تمرین دشواری است. درست است که اهدا کنندۀ کتاب روحش را برای نگاهی رایگان آشکار نمیکند، اما وقتی کتابی را با این اعتراف که یکی از کتابهای مورد علاقهاش است هدیه میکند، انگار که روحش را عریان کرده است. ما همان چیزی هستیم که دوست داریم بخوانیم. وقتی اعتراف میکنیم کتابی را دوست داریم، انگار داریم اعتراف میکنیم که آن کتاب جنبههایی از وجودمان را به خوبی نشان میدهد؛ حتی اگر آن جنبهها معلوم کند که ما هلاک خواندن رمانهای عاشقانهایم، یا دلمان لک زده برای داستانهای ماجراجویانه، یا اینکه در خفا عاشق کتابهای جنایی هستیم.
کتاب پیشنهادی شما چیست؟