من دو تا پسر آشپز دارم البته علی آقا سرآشپز و آقا عرشیا دستیارشون هستن. شانس بزرگ زندگی منن و از بودنشون لذت دنیارو میبرم.
از وقتی علی آقا خیلی کوچیک بود آشپزی رو شروع کرد . اون موقع ها آشپزخونه رو با بند و چسب می بستن و اونجا کافشون بود و واسمون شیک و اسموتی و کافی و چای سرو میکردن تا الان که لازانیا و پیتزا و پاستا و .... می‌پزن.
اولین بار صبونه رو داخل تخت واسم سرو کردن با نیمرو تزئین شده و کره و مربا و گردو و از همه مهم تر نون تازه ،انقد اونروز واسم شیرین بود که خوشحالی و شیرینیش یادم نمیره.
اون وقتا که بچه بودن واسه طعم غذاهای من به به و چه چه میکردن اما الان حتی اجازه نمیدن برم داخل آشپزخونه و ببینم چه ادویه هایی به غذاهاشون میزنن که انقد لذیذ و خوشمزه است. علی آقا واسه خرید ادویه های خاص و خفن خودش اقدام میکنه. آخرین بار که از طرف مدرسه رفته بودن اردو برعکس همه همکلاسی هاش که اصلا نمیدونن ادویه چیه کلی ادویه خریده بود. راستش من بعد این همه تجربه آشپزی حتی اسم خیلیاشون رو نشنیده بودم.
البته اینم بگم که منم به بچه ها میدون دادم و از کثیف شدن آشپزخونه نترسیدم. بعد آشپزیشون میرم داخل آشپزخونه و تا دو ، سه ساعت تمیزکاری طول میکشه. اصلا مهم نیست که خستگی و زمان تمیز کاری خیلی بیشتر از وقتیه که خودم آشپزی کنم . دوست دارم تجربه کنن و لذت ببرن چون منم با دیدنشون کیف میکنم هر چند ممکن گاهی غذا انقد چرب باشه حتی مزه هم نکنم ولی مطمئنم عالیه چون هر دوشون دارن با نهایت عشق و لذت غذارو میخورن و حتما کنارش سریال طنز میبینن.
مادرا میدونن غذا خوردن بچه ها چه حسی داره مخصوصا وقتی دارن غذایی رو با اشتها میخورن.
حالا دلم میخواد به همه خانواده ها پیشنهاد کنم این حس هم تجربه کنید و از به هم ریختگی و جابجا شدن وسایل آشپزخونه نترسید.
بچه ها یاد میگیرن خودشون با تقسیم کار( کدومشون خرید کنن و کدوم آشپزی ) حس خوب همکاری رو تجربه کنن . ترکیب مواد غذایی و سرچ در مورد رسپی دلخواهشون هم واسشون لذت بخش .
الان دیگه من فقط میتونم بعضی غذا های خاص که فقط مادرا از پسش برمیان درست کنم مثل قرمه سبزی و آبگوشت، در بقیه موارد من نمیتونم نظر بدم چون واقعا گاهی از ترکیب مواد و ادویه هاشون تعجب میکنم و برای خود من هم تجربه جدیدی هست.
همه اینارو گفتم که بدونید بچه ها نابغه هستن بهشون اعتماد کنید، بشینید و نظاره کنید و لذتشو ببرید .
