یه سری جملات به قدری تکرار میشه که حتی کتابخون ها نیز آن را بدون بررسی و در حالی که بدیهی فرض اش می کنند تکرار اش می کنند.اصلا اعتقاد به آن جملات و تکرار آن ها می شود مدرکی بر سواد آن ها.
یکی از آن جمله ها این است:
ملتی که کتاب نمی خواند باید تمام تاریخ را تجربه کند.
حالا در بعضی جملات مشابه تغییراتی وجود داره ولی مضمون اش همونه.
جمله ای مزخرف و غلط و ساده انگارانه که من حداقل دو نقد می توانم به آن وارد کنم.
یکی اینکه از آرمانی حرف می زند که در حد همان آرمان است.اینکه همه کتاب بخوانند.اما گیرم همه کتاب خواندند آیا همه از استعداد های ذهنی یکسانی برخوردارند؟در واقع این جمله کتاب خواندن را فی نفسه ارزش و مستقلا باعث نتیجه ای خاص قلمداد کرده است.
دو اینکه به افراد توهم اثرگذاری می دهد.انگار که تک تک افراد به شکلی دقیق و حساب شده و بدون عوامل خارج از کنترل می توانند حقیقتا مسیر تاریخ را عوض کنند.در حالی که اولا تاثیر آدم ها بر مسیر تاریخ یکسان نیست و دوما این تاثیر لزوما خودآگاه نیست.آن گروهی که خودآگاه و با قدرتی واقعی تاثیر گذاری می کنند اقلیتی نخبه هستند و اکثریت که قدرت شان در تعدادشان است خود این قدرت عملا ضعف شان است.آن ها تعداد شان زیاد می شود اما به همان نسبت خرد فردی شان تازه اگر داشته باشند زایل می شود.حرکت های توده ای اصلا به ذات فاقد خرد اند و سرشار از احساس.حالا اگه همه این ها کتابخون هم باشند فرقی نداره.اتفاقا اگه کتابخون واقعی باشند از این جمع ها و حرکت ها دوری می کنند که در نهایت چیزی جز ابزار قدرت مندان نیست.
سه اینکه تاریخ را مشابه و تکرار شونده می داند بی آنکه شرایط خاص هر دوره را در نظر بگیرد.بله می شود گفت که در کل یک سری الگوهای مشابه وجود دارد ولی نمی شود این همانی کرد.مثل اینکه بگوییم کل داستان ها و فیلم ها از یک الگو پیروی می کنند و ما اگر آن الگوها را بشناسیم دیگر رمان نمی خوانیم و فیلم نمی بینیم.