نگرانی هایم نا آشناست
به مانند حس غریب و شاید اشتباه رخ دادن اتفاقی ناخوشایند ...
وقتی که سردرگمی هایت بیشتر از غصه داشتن ها اذیتت می کنند
نمیدانی حتی برای چه غمگینی....
همچنان که به درون دره مه آلود شک و تردید ذهنت فرو می روی...
گاهی برگرد... و تلالو خورشید وجود کسانی را ببین که می دانی همین که هستند یعنی زندگیت نور دارد...گرما دارد... انرژی دارد..
خدایا مرا ببخش بابت اینکه گاهی کسانی را که فقط بودنشان برایم نهایت نعمت بود را ندیدم و پشت سر گذاشتم
وقتی که اینقدر دغدغه هایم سطحی بود که درختان امید بخش مسیر نتوانستند توجه مرا به خود جلب کنند و تنها مسیر گل الود و سنگلاخی را دیدم که مرا به ته دره نگرانی هایم می برد
آنجایی که دره دغدغه های سطحی ام آنقدر عمق پیدا میکرد که حتی دیگر خورشید وجود عزیزانم نمیتوانست مرا از نور بهره مند سازد.
خدایا تو مهربانی...
به مهربانیت قسم دیدگان ما را آنقدر به نور شکرگزاری های کوچک و روزمره عادت ده که لحظه ای سایه نگرانی و تردیدهای خیالی نتواند خود را نشان دهد...
خدایا هزار مرتبه شکر...برای هر آنچه که هست
دلتان شاد...
