حرکت…
و در پایان، رسیدن؛ نه به آنجا که میخواهی، و نه با کاروان — بلکه پیشتر و جلوتر.
نتیجه ی لحظهای نایستادن است.
و بعد از تحمل این تشنگی در کسری از ثانیه دیگر عطشی نداری؛
از سراب، سیرابی.
و اگر جسارت کرده و پشتِ سر را بنگری، گردبادی را که از آن عبور کردهای خواهی دید؛ تاریک و وحشتزده از خاکِ تلنبارِ اجسادِ همکاروانیها.
جسمهای بیجانی که زودتر از تو، دانسته و ندانسته، خواسته و نخواسته ایستاده اند.
اما نوشیدن از سرابی که به آن رسیدهای، مزهی نوشدارو بعد از مرگ را میدهد.
باز محکومی به حرکت.
به همراه اسبهای بازمانده از کاروان.
اما با کوزهی پرشده از سراب،
اسبها هم با تو نمیآیند…
باز هم محکومی به حرکت؛
اینبار نه به امیدِ رسیدن،
برای خالیکردن ماسههایی که از سراب در کوزه ریختهای؛
مبادا که سراب گلآلود شود.
بعد از آنهمه عطش برای رسیدن،
سیراب رسیدهای به سرابی سرد.
که ریشهی کاجهای زردش
در دلِ خاکستر زده طوفان از آسمان آویزانند.
و میدانی زردیِ برگهای سوزنیشکلِ کاجها از خاکسترِ توست؛
خاکستر از سوختنی به واسطهی ایستادن در سایهی همان کاجها.
سوختن در سایه،
بدون هیچ شعلهای،
یا حتی اندک حرارتی
که کودکی را در سرمای زمستان لحظهای آرام کند.
اما دلی لحظهای ، آن را حس میکند.
این احساس، لحظهی وصل است:
وصلِ خاشاک به سراب،
وصلِ خاکستر به خاک،
وصلِ ریشه به باد
وصلِ دل به نیشترِ زردِ کاج.
وجودم پر از خشم است؛روحم آزرده و دلم سنگ
وجودم پر از خشم است.
پر از خشمِ نرسیدن،
پر خشم از نایستادن.
پر از خشم بازنگشتن.
روحم آزرده؛
از پشیمانی نبوده،
از آه نکشیده،
از افسوس نخورده.
دلم سنگ است؛
از کمربندِ محکمبسته شده،
از بندِ گرهخوردهی کفش،
از عزمِ مردی با فرزندِ گرسنه.
با این همه خشم از دل سنگیم شکست را پذیرفتهام.
با آنکه مجالِ ایستادن ندارم،
قطرهاشکی — هرچند گلآلود و زرد — از گوشهی چشمم میچکد به سنگ؛
به مثابهی شهابسنگی تکرارناشدنی.
بعد از سالها ، گرمی آتشی خاموش را در زیر خاکستر قلبم لمس کردم
گرمی واقعی، امیدی حقیقی،
اما به همراه شکی که مرا به حرکت وامیدارد.
متنفرم از نایستادن.
و ناگهان از این کابوس بیدار میشوم،
و در خواب میبینم که پیری ناگفته میگوید
همهی راه را برگردم؛
پیری که توانِ برگشت ندارد.
و این،
اولین پشیمانیام میشود؛
اولین افسوسِ امیدوارکنندهی دلِ شکاکی که اشکِ زردی بر آن اثر ندارد.
میدانم که چه میخواهم
خواستن ، توانستن
کافی ست قدم در ره نهم و هیچ مپرسم
اما پیر را چه کنم در راه رفت ، بی برگشت
ای کاش از پای فتاده باشم شاید که سرنگون برگردم.
سودای کاسه سر نگون را چه کنم ای کاش از پای فتاده باشم
با این آرزو در سنگ خشمگین آزرده ام ترس از ایستادن ، شروع به خندیدن میکند
احساسم تا سر حد مرگ بی زار است:
از به تمسخر گرفته شدن توسط نایستادن
از فاش شدن ترس از تمسخر
از به زبان آورده شدن بی زار است
از نوشته شدن از خوانده شدن بی زار است
احساسم در زیر تلی از خاکستر پنهان است و از فاش شدن بی زار است
باید که در زیر آن خاکستر آرام آرام تن ، فکر ، جان ، روح و وجودم را گرم کند
مبادا که چشم در چشم شوم با او که بسوزم از شرمندگی
با این همه محکومم به رفتن
شاید حس وصل به سراب بازگشت را از من گرفته باشد شاید ...
شاید نباید بازگشت شاید در بالای دامنه
تارتاروس راه میانبری برای رفتن وجود داشته باشد
محکوم شدن به نایستادن
تقدیر درست است
سیزف فرزند خیر ابوسعید است اگر به مانند صعوه ای بر آب راه نرفته باشد و از یاد خدا غافل نباشد
در پایان از ابتدا شروع خواهم کرد بی گوش دادن به پیر و بدون ترس از گل آلود شدن سراب ولی با یاد خدا